மல்லிகை என் மன்னன் மயங்கும் பொன்னான மலரல்லவோ !!!!!!!!!

ஃபெட்னா தமிழர் திருவிழா -2016 பகுதி -8

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க   இங்கே சொடுக்கவும் 

http://paradesiatnewyork.blogspot.com/2016/09/blog-post.html

கடந்த ஜூலை 1 முதல் 4 வரை நடந்த வடஅமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப் பேரவை நடத்திய தமிழர் திருவிழாவில் விழா அரங்கைச் சுற்றி பலவித ஸ்டால்கள்  இருந்தன.

இடைவேளையில் அரங்குகளை நானும், என் மனைவியும், ஃபிளோரிடாவில் இருந்து வந்த கவிஞர் ஆரூர் பாஸ்கரும் வளைய வந்தோம். வெளியே 'மகளிர் மட்டும்'  சூழ்ந்து கொண்டு ஒரு ஸ்டாலை மொய்த்துக் கொண்டிருந்தனர். என்னவென்று எட்டிப் பார்த்தால், மண மணக்க மல்லிகைப்பூவும், கனகாம்பரமும் விற்றுக் கொண்டிருந்தனர். ஆஹா இங்கு பெண்கள் கூட்டம் கூடுவதில் ஆச்சரியமில்லைதான். ஒரு முழம் ஆறு டாலர்கள். இதில் என்ன அதிசயம் ? என்று கேட்பீர்களென்றால் நீங்கள் இங்கு அமெரிக்காவில் வாழவில்லை என்று அர்த்தம்.   

 ஏனென்றால் இந்தப் பூக்களெல்லாம் இங்கு கிடையாது. இந்தியாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட  பூக்களை விற்பனை செய்த பெண்ணே இது சூப்பர் ஐடியா.  அதோடு ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அதுவும் தமிழ்ப்பெண்கள் கூடும் இடத்தில் அந்தப் பூக்கள் மடமடவென்று விற்றுத் தீர்ந்தன. அதன்பின் அரங்கம் சென்றால் "மல்லியப்பூ வாசம் என் மாமன் மேல வீசும்" என்று சுகந்த நறுமணம் அங்கே நிரம்பியிருந்தது. என் மனைவியும் ஆசையுடன் வாங்கி வைத்துக் கொண்டாள்.

மாலை நேரத்தில், எங்கள் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்த பல பெண்கள் சூடியிருந்த மலர்கள் வாடிவிட்டது. என் மனைவியின் தலையிலும் பூ வாடியும், கொட்டிப்போன இடத்தில் நாறும் தொங்கிக் கொண்டு இருந்தது. அந்த நாரை இழுத்துவிட்டு

"பூவோடு சேர்ந்த நாறும் மணம் வீசும் தானே" என்றேன்.

:பூதான் உதிர்ந்து போச்சே”

“இந்த இடத்தில் பூ என்று உன்னைத்தான் சொன்னேன்”

 சிரிப்பதற்குப் பதில் முறைத்தாள்.

பூவுக்குள் பூகம்பம்.

 எனக்கு நேர் எதிரே உட்கார்ந்திருந்த ஒருவர் சூடிய மலர் மட்டும் வாடாமல் இருந்தது. எனக்குத் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டும் போல தோன்றியது. ஆனால் எப்படி அடுத்த பெண்ணின் தலையைத் தொட்டுப் பார்ப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், என் எண்ண ஓட்டங்களை அறிந்தது போல், என் மனைவி சட்டென பெண்ணின் பூவைத் தொட்டுவிட்டாள். அந்தப் பெண் உடனே திரும்பிப் பார்க்க, 'நான் இல்லை இவள் தான்" என்று என் மனைவியைக் காண்பித்தேன். கோபப்படாமல் அவள் சிந்திய புன்னகைப் பூக்களில் சில மல்லிகைப் பூக்கள் தெரிந்தன. 

என் மனைவி சொன்னாள் "அது உண்மையான மலரல்ல" என்று.

“அய்யய்யோ அப்ப பல் செட்டா ?”

“என்ன உளர்றீங்க ?”

“இல்லை இல்லை ஒண்ணுமில்லை”

  என் மனைவி பேசுவது அந்தப் பெண்ணின்  தலையில் இருந்த மலரைப்பற்றி என்று சட்டென உறைத்தது. ஆனால் அது அச்சு அசலாக உலராத மலராத மல்லிகைப்பூச் சரம் போலவே இருந்தது. அட இது கூட சூப்பர் ஐடியாதான்.ஆனாலும் பிளாஸ்டிக் மலருக்கு மணமில்லையே. “வாசமில்லா மலரிது வசந்தத்தைத் தேடுது”, என்ற பாடல் ஞாபகம் வந்தது. 

என் மனைவிக்கு  ரெண்டு சீட் தள்ளி  முன்னால்  உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணின் தலையிலும் வாடாத மல்லிப்பூ இருந்ததை நான் சுட்டிக் காண்பித்தேன். “அது பொய் மலர் போலத் தெரியவில்லை”, என்றேன். என் மனைவி, “இல்லை இல்லை அதுவும் பிளாஸ்டிக்தான்”, என்று சொல்லி இடதுபுறம் சாய்ந்து சிறிது எக்கி தலையைத்  தொட்டுப் பார்த்தாள். என்னிடம் ஆச்சரியமாக 'ஓ இது ரியல்' என்றாள்.அந்தப் பெண்ணும் திரும்பிப்பார்க்க, "உங்கள் தலையில் மட்டும் எப்படி பூ வாடவில்லை ?", என்று கேட்டாள்.

பூ விற்கும் பெண் மாலையில் மறுபடியும் வந்து விற்க, நிறையப்பேர் வாடிய பூவை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மீண்டும் புதிய மலர்களை வாங்கிக் கொண்டனர் என அந்தப் பெண் சொன்னார்.

என் மனைவியும்  உடனே வெளியே போய் திரும்பவும் மல்லிகைப் பூச்சரத்தை வாங்கி வந்தாள். மலராத மொட்டாய் ஈரம் சொட்ட சூடிக் கொண்டு வந்தாள். "  ஒரு   மல்லிகை மொட்டு, மலர்க்கரம் பட்டு", என்ற பாடலை முணுமுணுத்தபடி தமிழை ரசித்தேன்.

ஆஹா அரங்கு நிறைந்த மல்லிகை வாசத்தோடு தமிழ் மணமும் இணைந்து வீச, அதிக வாசனை வீசுவது மலரா? தமிழா? என்று பட்டிமன்றம் வைக்கலாம் போலத் தோன்றியது.

தமிழர் திருவிழா மணக்க மணக்க நடந்து, அரங்கம் ஏதோ பூலோக சொர்க்கம் போலக் காட்சியளித்தது. அருமையாக நடத்திய அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

-தொடரும்.

பின்குறிப்பு : ஏதோ பழைய பாடல்களைக்குறிப்பிட்டதால், நான் பழைய ஆள் என்று நினைக்கவேண்டாம் .எனக்கு பழைய பாடல்கள் பிடிக்கும் அவ்வளவுதான் .

அதிசயப்பண்டமும் அக்ரோபேட்டிக் ஷோவும்!!!!!!!!!!!!

சீனாவில் பரதேசி -21

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க   இங்கே சொடுக்கவும் 

http://paradesiatnewyork.blogspot.com/2016/08/blog-post_29.html

லீ சிரித்துக் கொண்டே என்னை உற்றுப்பார்த்தான். அவன் பார்த்து,  "நீ பிறக்கும்போதே இப்படித்தான் இருந்தியா இல்லை, இப்படித்தான் பிறந்ததிலிருந்து இருக்கியா ?" என்று. நானும் விளங்காமல் பார்க்க அந்த நீண்ட வரிசையில் என்னை நிற்க வைத்துவிட்டு விலகிச் சென்று தியேட்டருக்குள் சென்று மறைந்தான் . அந்த வரிசையில் முன்னும் பின்னும் இருந்தவர்களிடம், “அந்த லைன் எங்கே செல்கிறது?”, என்று நான் கேட்டதைக் கேட்டு அவர்கள் முழிக்க, அவர்கள் அதற்கு சொன்ன பதிலோ என்னவோ கேட்டு நான் முழிக்க கொஞ்சம்  சமாளித்துக் கொண்டு எனக்குத் தெரிந்த ஒரே சீன வார்த்தையான "சிசியே" என்றேன் (நன்றி). அதைக் கேட்டு அவர்கள் மேலும் முழித்தனர். வரிசை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  குறைந்த போது முன்னால் பார்த்தால், வரிசையில் நிற்பவர்கள் ஏதோ ஒரு பண்டத்தை வாங்கிக் கொண்டு சென்றார்கள். வரிசை இன்னும் கிட்டே சென்றபோது அந்தச் சிறு கடையின் உள்ளே பெரிய வாணலியில் ஏதோ சுட்டுக் கொண்டு இருந்தனர்.  சட்டியிலிருந்து எடுக்க எடுக்க சுடச்சுட வாங்கிக் கொண்டு போனார்கள்.

லீ  இன்னும் வந்து சேராமலேயே, என் முறை வந்துவிட்டது. அருகில் பார்த்தபோது  நம்மூர் தவளை வடை போன்று ஒன்றை எண்ணெயில் பொரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அது நல்ல அடர்ந்த பிரௌன் கலரில் இருந்தது. நான் அந்தக் கடைக்காரப் பெண்ணிடம் ஏதோ கேட்க, அவள் சொல்ல முயல ஒன்றும் புரியாமல் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றேன். அதற்குள் என் பின்னால் நின்ற நீண்ட வரிசையில் சலசலப்பு   எழுந்தது.

சைகையில் நாலு கொடு என்று சொல்லிவிட்டு, எவ்வளவு  என்று தெரியாததால் வாலட்டிலிருந்து கொஞ்சம் பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்து, மீதம் கொடுத்ததை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தேன்.  

பக்கத்திலிருந்த தியேட்டரின் உயரமான படிகளிலிருந்து லீ இறங்கி ஓடி வந்தான். அவனை நான் முறைக்க அவன் "சாரி டிக்கட்டை பேரம்பேசி வாங்கி வந்தேன்" என்றான்.

"அதைவிடு இது என்ன பண்டம், ஒண்ணுமே சொல்லாமல் போயிட்டியே".

“இதற்குப் பெயர் ?&!!@”

வாயில் நுழையும் பண்டங்களுக்குக்கூட வாயில் நுழையாத பேர்களை ஏன் வைக்கிறார்களோ என்று நொந்து கொண்டே, “சரி பரவாயில்லை , இந்தச் சுருக்கமான பண்டத்திற்கு ஏன் இவ்வளவு பெருக்கமான வரிசை ?”.

“இது சீனப் பேரரசர்கள் மற்றும்  அரச குடும்பத்தினர் மட்டுமே சாப்பிட்ட பண்டம். இது இப்போது பொது மக்களுக்கும் கிடைப்பதால் இவ்வளவு கூட்டம், சரி சரி சீன ஷோவுக்கு நேரமாச்சு ஓடு. நாளைக்காலை 9 மணிக்கு வருகிறேன்”.

உடனே அவனுக்குச் சேர வேண்டிய 160 யுவானைக் கொடுத்தேன். கையில் கொடுத்த டிக்கட்டில் விஐபி 220 யுவான் என்று போட்டிருந்தது.

“ஐயையோ எனக்கு எதற்கு விஐபி டிக்கட் வாங்கினாய் இது ரொம்ப அதிகம்”.

“கவலைப்படாதே இது விஐபி டிக்கட்தான். ஆனால் நீ  60 யுவான் கொடுத்தால் போதும்”

“என்னோட கைட் லைசென்ஸைக் காட்டினால் எனக்கு நல்ல டிஸ்கவுன்ட்  கொடுப்பார்கள்” என்றான்.

220 யுவான் டிக்கட் ,60 யுவானுக்கு கிடைக்கிறது என்பதை நம்ப முடியாமல், சீனாவில் எதுவும் நடக்கும் என்று நினைத்தேன். அந்த டிக்கட்டை வாங்கிக் கொண்டு அவனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு ஷோவுக்கு நேரமாகிவிட்டதால் ஓடி  தியேட்டரில் நுழைந்தேன்.

விஐபி டிக்கட்டை கையில் வைத்துக் கொண்டு, "ஆஹா நானும் விஐபிதான், நானும் விஐபிதான்”  என்று சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தால் ஒரே இருட்டாக இருந்தது.கொஞ்ச நேரத்தில் கண்கள் பழகிவிட,  தியேட்டரின் பின்புறம் காலியாக இருந்தது. முன்புறத்தில் சிலர் உட்கார்ந்திருந்தனர். அதற்குள் சீனப்  பணியாளன் விரைந்து வந்து நம்மூர் போலவே டார்ச் அடித்து டிக்கட்டைப் பார்த்தான். நானும் நெஞ்சை நிமிர்த்தி பெருமையுடன் பார்த்தேன். ஆனால்  நான் எதிர்பார்த்த விஐபி டிரிட்மென்ட் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அலட்சியமாக எங்கேயாகிலும் உட்காரலாம் என்றான். நகர்ந்து முன்னால் சென்றால் சில முன்வரிசைகள் நிரம்பியிருக்க, காலியாக இருந்த ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தேன். என் முன்னால் எல்லா இருக்கைகளும் நிரம்பியிருக்க என் பின்னால் எல்லா இருக்கைகளும் அதாவது முக்கால் வாசி தியேட்டர் காலியாகத் தான் இருந்தது. என் பக்கத்திலும் இருபுறமும் ஒருவருமில்லை. ஆஹா  விஐபி ஆகீட்டேன் என்று என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டேன். ஒருவேளை நன்றாய் இருக்காது என்பதால் கூட்டம் இல்லையோ என்று  நினைத்து சிறிது கலக்கமாய் இருந்தது.

சாவகாசமாக உட்கார்ந்து அந்தப்பண்டத்தை எடுத்து சிறிது கடித்தேன். இலேசான இனிப்புடன் இருந்தது. என்னைப்போன்ற சுகர் ஆட்களுக்கு நல்லதுதான் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அந்த எண்ணெய் வாசனை ஒரு மாதிரி இருந்தது. இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று அடுத்த கடி கடித்தபோது அந்த எண்ணெய் நெடி  நாசி, நாக்கு, இரண்டையும் தாக்க, அவசரமாக வாந்தி வந்தது. அதோடு சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, “அடச்சீ இதைச் சாப்பிடுவதற்கா 40 நிமிடம் லைனில் நின்றேன். இதுக்குத்தானா இவ்வளவு நீண்ட வரிசை. இந்த சீன அரச வம்சத்தின் டேஸ்ட் இவ்வளவுதானா?”, என்று நினைத்தேன்.  வாயில் நுழையும் பண்டம் என்று நினைத்தது தப்புதான் . 

சிறிது நேரத்தில் விளக்குகள் அணைய, தியேட்டரின் பிரமாண்ட திரைகள் உயர, படை வீரர்கள் முதலில் அணிவகுத்து வந்தனர். அவர்களைத் தொடர்ந்து வாத்தியக்காரர்கள் வந்தனர். அவர்கள் பின்னால் ஏராளமான மின்னலடிக்கும் அப்சரஸ்கள் வர, தொடர்ந்து பல்லக்கு போன்ற ஒன்றில் சீனப்பேரரசர் உட்கார்ந்து வந்தார். உண்மையிலேயே ஒரு ராஜபவனி போல் இருந்தது.மேடை அமைப்பு, ஒளி ஒலி அமைப்புகள் பிரம்மாண்டமாக இருந்தன.

ராஜபவனி ராஜதர்பாரில் முடிய, பேரரசர் முன்னால் கலைநிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பித்தன. அருமையான சீன ஆப்பரா நடனம் ஒன்று நிகழ்த்திக்காட்டப்பட்டது. ஆடிய ஒரு 50க்கு மேற்பட்ட பெண்களும், ஒரே மாதிரி உடையணிந்து தலை அலங்காரங்கள் செய்து, ஒரே உயரத்தில் மட்டுமல்ல ஒரே மாதிரி இருந்தனர். எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

அது முடிந்து, அக்ரோ பேட்டிக்ஸ், ஜிம்னாஸ்டிக் மற்றும் சாகச நிகழ்ச்சிகளும் ஒவ்வொன்றாய் நடந்தன. கண்களைக் கவரும்  அந்த நிகழ்ச்சிகள், ஒரு சர்க்கஸ் கலை நிகழ்ச்சிகள் மேடையில் நடப்பது போல் இருந்தன. வயிற்றின் உள்ளே கேட்ட சத்தம் சாப்பிட்ட சிறிதளவு பண்டத்தாலா இல்லை மின்னல் வேக சாகச  நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்ததாலா என்று தெரியவில்லை.

 

பெண்கள் மட்டுமல்ல ஆண்களின் உடம்பும் வில்லாய் வளைந்தது . ஆஹா சீனர் ஏன் ஜிம்னாஸ்டிக்கில் அவ்வளவு மெடல்கள் வாங்குகிறார்கள்  என்பதின்  காரணம் அன்றுதான் விளங்கியது. இவர்களுக்கு எலும்பே இல்லை என்றும்  சொல்லலாம்.

ஒவ்வொரு காட்சியும் பிரமாண்டமான ஒளி, ஒலி அமைப்புடன் இருந்ததோடு, ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் நடுவில் எந்த இடைவெளியும் இல்லாமல் அதற்கென ஒரு குழு அதிவிரைவாக செயல்பட்டது. இரண்டு மணி நேர நிகழ்ச்சி நன்றாக முடிவடைய, இறுதியில் சீனப் பேரரசர் தன் மனைவியுடன் வந்து கைகாட்டி வழியனுப்பி வைத்தார். ஆஹா நல்ல நிகழ்ச்சிதான் , பீஜிங்கிற்கு வரும் நண்பர்கள் இதனை தவற விட வேண்டாம்.    

                   

வெளியே வந்து ஹோட்டல் அட்ரஸைக் காண்பித்து, ஒரு டாக்சியில் வந்து சேர்ந்தேன். ஜோஹனா சிரித்தவாறு வரவேற்றாள். அக்ரோபேட்டிக் ஷோவுக்கு சென்று வந்ததை சொன்னேன். “ஓ நான் டிக்கட்  கொடுத்திருப்பேனே”, என்று அதே 220 விஐபி டிக்கட் எடுத்துக் காண்பித்தாள். எவ்வளவு என்று கேட்டேன் 40 யுவான் என்றாள். அட அநியாயமே, இது என்ன ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு இப்படியே நடக்குது என்றெண்ணி சோர்ந்து  உட்கார்ந்தேன்.

அப்பொழுது தான் அந்தப்பண்டம் நியாபகம் வர, பண்டத்தைக் காட்டி எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னேன். “நோநோ  நீ சாப்பிடு, நியுயார்க்கிலிருந்து வந்திருக்கிறாய் கிடைக்காத பண்டம்”, என்றாள். “நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன் , இது உனக்காக வாங்கினேன்”, என்றேன்.

ஜோஹனா கண்கள் விரிய, முகம் மலர பெற்றுக் கொண்டு மூன்று முறை நன்றி சொல்லிவிட்டு உடனே எடுத்து சாப்பிடவும் ஆரம்பித்தாள்.  எனக்கு மீண்டும் வயிற்றைப் பிரட்ட ரூமுக்கு ஓடினேன்.

தொடரும்.

முள்ளிவாய்க்கால் ,சசிகலா நடராஜன் , கனிமொழியின் கவிதைமொழி !!!!!!!!!

FETNA  தமிழர் திருவிழா பகுதி -7

Mullivaaikaal Mutram, Thanjavur

ப.நெடுமாறன் அவர்களின் பெரிய முயற்சியில் , தஞ்சாவூரில் முள்ளிவாய்க்கால் என்ற பகுதியில், ஈழத்தில் நடந்த இன அழிப்புப்போரில் வீரமரணம் அடைந்த தமிழ் வீரர்களுக்கு நினைவுச் சின்னம் ஒன்று எழுப்பப்பட்டது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். தொட்டிலையும் ஆட்டிக் கொண்டு பிள்ளையையும் கிள்ளிவிடும் நம் புரட்சித்தலைவி (?) அதற்கு என்னவெல்லாம் இடையூறு செய்தார்கள் என்றும் நமக்குத் தெரியும். அந்த முள்ளிவாய்க்கால் அமைவதற்கு பெருமளவு ஈடுபட்ட தஞ்சாவூர் தமிழ்மண் பதிப்பகத்தின் நிறுவனர் இளவழகன் தமிழர்விழாவில் பெருமைப் படுத்தப்பட்டார். அப்போதுதான் தெரிந்தது, நம் ஃபெட்னா  அமைப்பின் தலைவர், நாஞ்சில் பீட்டர் அதற்கு எப்படியெல்லாம் உதவினார் என்பது.

Mullivaaikaal Mutram

அதோடு, நெருக்கமாக நடந்து கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சிகளின் நடுவில் நடராஜன் அவர்களும் மேடைக்கழைக்கப்பட்டு மரியாதை செய்யப்பட்டார். முள்ளிவாய்க்கால் அமைவதற்கு உதவி செய்தவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவர் மேடையில் பேசவில்லை. மேலே ஏறி பொன்னாடை பெற்றுக் கொண்டு உடனே இறங்கிவிட்ட அவரை யாரும் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவர் யார் என்று பெரும்பாலானோர்க்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை 'சசிகலாவின் கணவர்' என்று அறிமுகப் படுத்தியிருந்தால் எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கும். யார் கண்டது ஜெயலலிதாவுக்குப் பின் முதலமைச்சர் அரியணையில் நடராஜன் அமர்ந்தாலும் அமரலாம். அப்படி ஒருவேளை நடந்துவிட்டால் நாஞ்சில் பீட்டர் போன்ற உண்மையான, நேர்மையான, கூர்மையான தமிழ்ப் புரவலர் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றால்  நன்றாக இருக்கும்.

Sasikala Natarajan

அடுத்து என்னைக் கவர்ந்த நிகழ்ச்சி கவியரங்கம். அரங்கு நிறையவில்லை என்றாலும் கவிதையில் நாட்டமுள்ளவர்கள் பலர் கூடியிருந்தனர். கவிஞர்  இலந்தை ராமசாமி தலைமையில் பாரதிதாசனின் வரிகளான " கெடல் எங்கே  தமிழின்  நலன்" என்ற தலைப்பில் கவிதை வாசித்தவர்கள் ராஜ்யஸ்ரீ, வாஞ்சிநாதன், கனிமொழி, மகேந்திரன் பெரியசாமி மற்றும் சிவபாலன் ஆகியோர். இவர்களில் கவிஞர் சிவபாலன் என் பிளாக்கில் அடிக்கடி இடம்பெற்ற ஒருவர். யாழ்ப்பாணத்தமிழர், தமிழகத்தின் மருமகன், நியூயார்க் தமிழ்ச் சங்கத்தின் இலக்கிய அணித்தலைவர். கவிஞர் சிவபாலன் வரும்போது கைதட்டல் பலமாக ஒலித்தது. அந்தத் தட்டலில் என்னுடைய கைதட்டலும் ஆரவாரமும் கலந்து இணைந்து அமிழ்ந்தது. எப்போதும் போல் தனக்கே உரிய பாணியில் நகைச்சுவையை இணைத்தாலும் தலைப்பின் உக்கிரம் நினைத்து அதற்கேற்றாப்போல் வரிகளை அமைத்திருந்தார்.  நண்பர் என்பதற்காகச் சொல்லவில்லை. அன்று வாசித்த  எனக்கும் பிடித்தகவிதைகளில் இது தலையாயது. அடுத்து  எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, மகேந்திரன் பெரியசாமியுடையது. இவர் வாஷிங்டன் தமிழ்ச்சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர். வளர்ந்து வரும் கவிஞர். போன வருடம் மேரிலாண்டில் நடந்த உலகத்தமிழர் அமர்வில் நாங்கள் இருவரும் கவியரங்கம் மற்றும் பட்டிமன்றத்தில் ஒரே மேடையைப் பகிர்ந்திருக்கிறோம். அன்று அவர் பாடிய கவிதை இன்று நினைத்தாலும் கண்ணீரை வரவழைக்கும். முள்ளிவாய்க்கால் கடைசி யுத்தத்தத்தைப் பற்றிய அந்தக் கவிதையில் தன் இதயத்தை உருக்கி ஊற்றியிருந்தார். அவருடைய கவிதையும் எனக்குப் பிடித்தது. நடுநடுவில் சிலர் வந்து கட்டுரைகளை மிகவும் சிரத்தையுடன் வாசித்துவிட்டுச் சென்றனர்.

Kavignar Ilanthai Ramasamy

கவியரங்கத்தின்  அமைப்பாளர்கள் இவற்றை ஏற்கனவே பார்த்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். அல்லது தலைப்பை முன்னரே கொடுத்து, கவியரங்கில் பங்கு கொள்ளாத  தமிழ்ச் சங்கங்களிருந்தும் கவிதைகளை வாங்கி,அதில் சிறந்த பத்துக் கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு மட்டும் வாய்ப்பை வழங்கியிருக்கலாம். அது எவ்வளவு தூரம் சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை.

Mahendran Periyasamy

கவிஞர்களின் மத்தியில் ஒரு சிறு பெண் ஜீன்சும் சட்டையும் அணிந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். நடுவில் வந்த கட்டுரைகள் போதாதென்று ஆங்கிலத்திலும் கவிதை பாட அனுமதித்துவிட்டனரோ என்று எண்ணிய போது  எழுந்து வந்த பெண்ணின் பெயர் கனிமொழி. மேடைக்கு வந்தபின்தான் தெரிந்தது கனிமொழியின் கவிதைமொழி தனிமொழி என்று . எதிர்பாராத விதத்தில் பொறிந்து தள்ளி விட்டார். மொழி, உச்சரிப்பு, நடை என்று மற்ற எல்லாரையும் மிஞ்சிவிட்ட கனிமொழி, இலங்கை கண்டெடுத்த புதுமைப் பெண்தான். அவர் வாசித்த கவிதை "அக்கினிக்குஞ்சொன்று கண்டேன் அதை  அங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன், வெந்துதணிந்தது காடு தழல்வீரத்திற் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றுமுண்டோ "என்ற பாரதியின் வரிகளை நினைவுபடுத்தியது.  

கனிமொழி

தலைமையேற்ற கவிஞர் இலந்தை ராமசாமி ஆயிரம் களம் கண்டவர். அவர் முன் கவிதை, இடைக்கவிதைகள் மற்றும் முடிவுக்கவிதை அனைத்திலும் மரபும், புதிசும் பிண்ணிப் பிணைந்து வந்தன. அவர் நீண்ட ஆயுளைப் பெற்று தொடர்ந்து தமிழ்ப்பணியாற்றிட இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

பலபேர் அரங்கிலில்லாத சமயம் Dr.சுபாஷினி  என்பவர் உரையாற்றினார். ஜெர்மனியில் வசிக்கும் இவர் தன் வாழ்நாளில் தன்னுடைய நேரத்தையும், செல்வத்தையும் செலவளித்து, வரலாற்று ஆவணங்கள், ஓலைச்சுவடிகள் மற்றும் கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றைக் கண்டுபிடித்து ஆவணப்படுத்தி வருகிறார். அவர் காண்பித்த ஒரு வீடியோக்காட்சி என்னை பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியது. காடுமலை கடந்து தே தேடியலைந்து அவர் தமிழுக்குச் செய்யும் சேவை பாராட்டுக்குரியது. அதுவும் ஜெர்மனியிலிருந்துகொண்டு தன்னுடைய விடுமுறைக் காலங்கள் எல்லாவற்றையும் தன் சொந்தச் செலவில் தமிழுக்கு அர்ப்பணிப்பது என்பதையும் பார்க்கும் போது புலம் பெயர்ந்து வாழ்ந்தாலும் தன் நாட்டின் மேலும் மொழியின் மேலும் அவர் வைத்திருக்கும் பற்று ஆச்சரியப்படுத்தியது.

Dr. K Subashini 

இப்படி சத்தமில்லாமல் பல தன்னார்வலர்கள் தமிழைத் தாங்கிப் பிடிப்பதால் தான் தமிழ் வளர்கிறதே  தவிர நம்முடைய அரசு அதற்காக எதுவும் செய்வதில்லை. நமது அரசியல் வியாதிகள் சும்மா இருந்தாலே போதும். பிறரின் முயற்சிகளுக்கு உதவி செய்யாவிட்டாலும் உபத்ரவம் செய்யாமல் இருப்பது நலம்.

Dr. சுபாஷினி அவர்கள் 17 ஆண்டுகளாக இதில் ஈடுபட்டு பல நூறு கல்வெட்டுகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார். அவருடைய வெப்சைட்டை (http://www.tamilheritage.org)  ஒருமுறை பார்த்தால் உங்களுக்கு அவருடைய உழைப்பை புரிந்து கொள்ள முடியும். நாமும் முடிந்தால் அவருக்கு உதவலாமே.

தமிழர் திருவிழா பதிவுகள் தொடரும்.