பேர் போன கதை -தாத்தாவின் அதே அவஸ்தை பேரனுக்கு

Social Security Card sample

நியூயார்க் புது நண்பர் :  ஹலோ தியாகராஜன்  How are you?.
ஆல்ஃபி : நல்லாயிருக்கேன், ஆனா என் பெயர் தியாகராஜன் இல்லை.
என்ன அது உங்க பெயர் இல்லையா? உங்க லாஸ்ட் நேம் என்ன?
“தியாகராஜன்”.
என்னங்க குழப்புறீங்க. அப்ப  அது யார் பெயர்?
அது என் அப்பா பெயர்
அப்ப  உங்க பெயர் என்ன?

“ ராஜசேகரன் “
ராஜசேகரனா, சொல்லவேயில்லை? அப்ப  ஆல்ஃபிரட் ?

அது என் first name

ஆல்ஃபி ?

அதுவும் என் பெயர்தான்
ஐயையோ, என்னங்க இடியாப்பச் சிக்கலா இருக்கு. உங்க உண்மையான பெயர் என்ன?
T.A. ராஜசேகரன்
இப்ப ?
ஆல்ஃபிரட்  தியாகராஜன்.
அப்ப  ராஜசேகரன்?.
அது என் மிடில் நேம் ஆயிருச்சு. அதனால் வெறும் R னு சுருங்கியிருச்சு.
உங்கப்பா ஒரு இந்துவா? 
இல்லை கிறிஸ்தவர்தான்.
அப்ப  எப்படி தியாகராஜன்?
உங்களுக்கு டைம் இருந்தா சொல்றேன்.
சரி சுருக்கமா சொல்லுங்க.

ஆச்சுவலா, என் முப்பாட்டன் சந்தியாகு.
ஐயா ஆளவிடு, போன நூற்றாண்டு கதையெல்லாம் எடுத்தா, ரொம்ப கஷ்டம், நான் அழுதுருவேன்.
     இல்ல சுருக்கமா சொல்றேன். என் தாத்தா பேர் “செபஸ்டியான்”. அவரோட மாமா சந்தியாகு, சமூகப்பணி செய்யும்படி, என் தாத்தாவை தேவதானப்பட்டி அனுப்பினார். அங்கு சென்று பள்ளி ஒன்றினை ஆரம்பித்து, பல சமூக மாற்றங்களை செய்தார். ஊருக்கு வரும் வெள்ளைக்காரர்களிடம் சரிக்கு சரிஆங்கிலம் பேசி ஊருக்கு பல நன்மைகளை செய்தார் ."பெரிய வாத்தியார்" என்று அவரை அழைத்த ஊர் மக்களுக்கு அவர் பேரை சரியாக உச்சரிக்க தெரியாமல் 'செவத்தியான்' என்று அழைத்தார்கள். முதலில் கோபத்தை வரவழைத்தாலும், என்ன செய்வது என்று இருந்துவிட்டார். அதனால் மக்கள் கூப்பிடுவதற்கு இலகுவாக இருப்பதற்காக, பிறந்த மூன்று மகன்களுக்கும், ஜெயராஜன், தியாகராஜன் மற்றும் ஜீவராஜன் என்று பெயர் சூட்டினார்.

என் அப்பா, அவருக்குப் பிறந்த மூன்று மகன்களுக்கும், ஒரு ஆங்கில மற்றும் ஒரு தமிழ்ப்பெயரை சூட்டினார். எனவே என் பெயர் T.A.ராஜசேகரன் ஆயிற்று. அதாவது, T.ஆல்ஃபிரட் ராஜசேகரன். என்னை வீட்டில் “சேகர்” என்றும் பள்ளியில் “ராஜசேகரன்” என்றும் கூப்பிட்டனர். எங்கப்பா அம்மா "சேகப்பன்" என்று கூப்பிட்டனர்.

  இதற்கிடையில்,காந்திகிராமம் ,தம்பித்தோட்டம் மேல்நிலைப்பள்ளியில் +1 சேர்ந்தேன். அங்கே என் வகுப்பறையில் இன்னொரு ராஜசேகரன் இருந்ததால், என்னை ஆல்ஃபிரட் என்று கூப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். அதிலிருந்து என்னை இஷ்டத்துக்கு பல பேரிட்டு கூப்பிட்டனர்.
பலபேரா?
ஆம், Albert, Albred, Albret, Alfret, Alfert, Alferd, மற்றும் Alfraud என்று கூட கூப்பிட்டனர்.

ஷ் அப்பாடா, இப்பவே கண்ணைக்கட்டுதே? அப்புறம் 'ஆல்ஃபி'ன்னு எப்ப வந்துச்சு?
    அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியம் படித்த போது, அங்கிருந்த பிற நாட்டு நண்பர்கள், என்னை Alfy என்று கூப்பிட ஆரம்பித்து அதுவே இன்றுவரை நிலைத்துவிட்டது.

அப்ப Alfred Thiagarajan?
     US  வரும்போது பாஸ்போட்டில் இனிஷியல் எக்ஸ்பேன்ட் பண்ணி “தியாகராஜன் ஆல்ஃபிரட் ராஜசேகரன்” என்று இருந்தது. இங்கே சோஷியல் செக்யூரிட்டி கார்டுக்காக ஃபர்ஸ்ட் நேம், லாஸ்ட் நேம் என்று கேட்டார்கள். எனவே ஃபர்ஸ்ட் நேம் ஆல்ஃபிரட் என்றும் லாஸ்ட் நேம் தியாகராஜன் என்றும் மிடில் இனிஷியல் R  என்றும் ஆகிவிட்டது. இங்க லாஸ்ட் நேம் வைத்துத்தான் கூப்பிடுகிறார்கள் என்பதால், என் தாத்தா பட்ட அவஸ்தையை நான் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அங்கே தமிழ்  மக்கள் ஆங்கிலப் பெயரில் தடுமாறியது போல, இங்கே ஆங்கில மக்கள் என் தமிழ்ப் பெயரில் தடுக்கி விழுகிறார்கள் .
இந்த பேர் போனவன்னு சொல்றது இதைத்தானா?. நல்லவேளை வேறு பெயர்கள் எதுவும் இல்லை. இதோட முடிச்சிட்டீங்க.

 இல்ல இல்ல நிறைய பட்டப்பெயர் இருக்கு. கவிப்பித்தன், ஊமை, புல்தடுக்கி, புலவர், ஒல்லிப்பிச்சா அப்புறம் இப்ப பரதேசி.
இந்தப் பேர் போதுமா ? இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமா?

இல்லை, பாணன் என்று ஒரு புனை பெயர் இருக்கு. அத ஏன்  வச்சேன்னா?
ஐயா ஆள விடு சாமி.
(விரைந்து எழுந்து ஓடுகிறார்)

 

மெக்சிகோ பயணம்-11 : கமல்ஹாசனுக்கே கத்துக்கொடுப்பாய்ங்க போல இருக்கு

Xochimilco River

     சாப்பிடுவதற்கு பெரிய ஹோட்டல் போக வேண்டுமா? அல்லது பாரம்பர்ய ரோட்டுக்கடையா? என்று கேட்டான். சுத்தம் சுகாதாரமாய் இருக்கும் எந்த இடத்திலும் சாப்பிடலாம் என்றேன்.

     அரை மணி நேரத்தில் போய்  விடலாம் என்று சொல்லிவிட்டு, சுமார் ஒரு மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பின்னர், ஒரு மார்க்கெட்டுக்குச் சென்றோம். புரிந்துவிட்டது மெக்சிகோவில் 1/2 மணிநேரம் என்றால் 1மணிநேரம் ஆகுமென்று. சாட்சாத் நம்மூர் சைதாப்பேட்டை மார்க்கெட் போலவே இருந்தது.
     வேகவைத்த கப்பைக்கிழங்கை, வெட்கத்தைவிட்டு வாங்கிக்கொண்டேன். உள்ளே, உள்ளே,உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால், பலசிறிய உணவகங்களும் பலவிதமான பண்டங்களும் சுடச்சுட உடனடியாக கண்முன்னால் செய்து தந்தனர்.

Xochimilco Market

    இரு அழகிய விடலைப்பெண்களும், ஒரு பையனும் கூவிக்கூவி அழைத்தனர். டானியல் அவர்களைத்தவிர்த்து, அதன் பக்கத்து கடைக்கு ஒரு வயதான தம்பதியிடம் அழைத்துச் சென்றான். (ரசனையில்லாதவன்).

     டேனியல் என் முகத்தைப் பார்த்து, “இங்கே தான் நன்றாக இருக்கு”மென்று சொன்னான். (கண்டு புடிச்சுட்டான் போல) அவன் சொன்னது போலவே அந்த விடலைக்கடைக்கு யாரும் போவதாகக் காணோம். அந்த வி.பையன் திரும்பி அந்த வி.பெண்களில் ஒருவரை முத்தமிடத் தொடங்கினான். மெக்சிகோ இதுலேயும் நன்றாகவே முன்னேறியிருந்தது. கமல்ஹாசனுக்கே கத்துக்கொடுப்பாய்ங்க போல இருக்கு.

    எனக்கு ஒன்றும் தெரியாதென்பதால், டேனியலை ஆர்டர் செய்யச் சொல்லிவிட்டு, உயர்ந்த ஸ்டூல்களில் அமர்ந்தோம். ஒரே நேரத்தில் அந்த ஒரு கடையில் அதிகபட்சம் நான்குபேர்தான் உட்காரமுடியும். எங்கள் கண்முன்னால் ஒரு சிறிய தோசைச்சட்டியில் ரொட்டிகளைச்சுட்டு தந்தார்கள். மக்காச்சோள ரொட்டி, ஆனால் பச்சை நிறத்தில் இருந்தது. எனக்கு வெஜிடேரியன் போதுமென்றதால், ஒருவகைப் பூக்களால் செய்த கூட்டு கொடுத்தார்கள். அந்த காம்பினேஷன் நன்றாகவே இருந்தது. இரண்டே ரொட்டிகளில் வயிறு திம்மென்றாயிற்று, டேனியல், அதே ரொட்டிக்கு போர்க் கிரேவி தொட்டுச் சாப்பிட்டான். சாப்பிட்டான் , சாப்பிட்டான்  சாப்பிட்டுக்கொண்டே  இருந்தான் . சரியான பாம்பு  வயிறான் போல இருக்கு.

    பக்கத்துக்கடையில் முத்தம், மொத்தமாகவும் சற்றே சத்தமாகவும் இருந்தது. வரவர அறுவெறுப்பாயிருந்தது. ஒரு அளவு வேண்டாம், பசியெடுத்தால் சாப்பிட வேண்டியதுதானே என கோபம் கோபமாய் வந்தது. அதனால்தான் அங்கு யாரும் போகவில்லை என நினைத்தேன்  (சரி விட்றா விட்றா உனக்கேன் இவ்வளவு கோபம்?. இல்லை மச்சான் ஒரு நாகரிகம் வேணாம்? பப்ளிக் பிலேஸ்ல).

     உண்டு முடித்து Xochimilco ஆற்றுக்குச் சென்றோம். சோஷிமில்கோ என்பது மெக்சிகோவின் ஃபெடரல் மாவட்டங்களான 16 மாவட்டங்களுள் ஒன்று. ஸ்பெயினின் ஆக்ரமிப்புக்கு முன்பே, இங்கிருந்த பெரிய ஏரியோடு இணைந்து, மெக்சிகோ பள்ளத்தாக்கின் பல பகுதிகளை இணைக்கும் வண்ணம், வாய்க்கால்கள் வெட்டப்பட்டன. 110 மைல்கள் நீளமுள்ள இந்த வாய்க்கால்கள் ஆங்காங்கே சிறுசிறு தீவுகளை (Chinampas) உண்டாக்கின. அப்போது போக்குவரத்திற்கு பெரிதும் பயன்பட்ட இவை, இப்போது, வெனிஸ் நகரத்தில் உள்ள கொண்டலா  (Gondola) போல பல உல்லாசப்படகுகள் (Trajineras) செல்லும் உலக ஹெரிடேஜ் இடமாகும்.

     பார்க்கிங் லாட்டில் இடம் இல்லாததால் அங்கிருந்த சிறுசிறு உணவங்களின் முன்னே  இருந்த இடங்களும் கார்கள் நிறுத்துமிடமாக மாறி காசு வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே ஒரு பெரிய கார்னிவல் நடப்பது போல், நடைபாதையெங்கும் பெட்டிக்கடைகளும், ரோட்டோரக் கடைகளும் நிறைய முளைத்திருந்தன. ஒரு சந்தில் படக்கென திரும்பியதும், ஏராளமான படகுகள் நீரை மறைத்து நின்றிருந்தன.

    டேனியல் மெக்சி டூர் நிறுவனத்தின் ஆளைக் கண்டுபிடித்து, முகமன் கூறி என்னை அறிமுகம் செய்தான்.  வாருங்கள் ஆல்ஃபிரடோ (?) என்று கைகுலுக்கிய தண்டுவலித்து முண்டு கட்டியிருந்த இறுகிய கைகளிலிருந்து, விண்டு விடுமென்று என்னுடைய என்புதோல் போர்த்திய கைகளை லாவகமாக தப்பித்துப்பின்பற்றினேன்.

     பல படகுகளின் வழியே நடந்து எங்கள் படகுக்குச் செல்லுமுன் எனக்கு இரத்தக் கொதிப்பு வந்துவிட்டது. சதா ஆடும் படகுகளில் ஓடும் அந்த ஆளை சற்று நேரத்தில் தேடும் நிலை வந்துவிட்டது. (ஏய் வந்துட்டான்யா வந்துட்டான்யா ஒரு பழைய கவிஞன்).

     படகுகளை தாண்டி தாண்டிச் செல்வது பெரிய சாகச சர்க்கஸ் ஆக இருந்தது. எதுக்கு ரிஸ்க்கஸ் என்று அப்படியே ஒரு படகின் நடுவில் இருந்த பெஞ்ச்சில்  உட்கார்ந்துவிட்டேன். சிறிது நேரத்தில் டேனியல் தேடிக்கொண்டு வந்தான். “என்னாச்சு?” என்று சிரித்தான். “ஐயா சாமி, நட்டாத்துல விடறது என்பது இதானா? எங்கூடவே வாப்பா” என்றேன். படகுவிட்டு படகு தாண்டும் இடங்களில் மட்டும், வெட்கத்தைவிட்டு (உயிர் அதைவிட முக்யம்ல) அவன் கட்கத்தைப்பிடித்துக் கொண்டு நடந்து நடந்து கடந்து கடந்து, ஒரு ஐம்பதுக்கும் மேல் கடந்த பிறகுதான், சிறிது இடைவெளியில் நீர் தெரிந்தது. படகுகள் விடுவதற்கு ஒரு அளவில்லையா என்று டேனியலைக் கடிந்து கொண்டு (அட முட்டாளு  டேனியல் மெக்சிகோவின் இளவரசனா!), எங்களுக்கான படகில் ஏறினோம்.

     ஆறு முழுவதும் அலங்கரிக்கப்பட்ட படகுகள் மிதந்தன. ஒவ்வொரு படகிலும் ஆட்டமும் பாட்டமுமாக ஒரே அமர்க்களம்தான் போங்க. இதுல நடுநடுவே "மாரியாச்சி" பாடகர்கள் குழு தனிப்படகுகளில் அருகில் வந்தது. ஒரு 100 பீசோ கொடுத்தால் உங்களுக்காக இரண்டு மூனு பாடல்கள் பாடுவார்கள்.

     இந்த மரியாச்சி என்பது (ஆரம்பிச்சுட்டான்யா ஆரம்பிச்சுட்டான்யா - ஆர்வம் இருப்பவர்களை மட்டும்தானே படிக்கச் சொல்றேன். - இந்த மைண்ட் வாய்ஸ் மகேந்திரன் தொல்லை வேறு), ஒருவிதமான மெக்சிகன் ஃபோல்க் இசை, இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக தழைத்து வளர்ந்திருக்கிறது. யூடியூபில் தேடினால் கேட்கக்கிடைக்கும். (www.youtube.com/ watch?v =tmUJyeJehsM).

Mariachi Singers

     பியர்களை குடித்துக்கொண்டும் (நமக்குத்தான் அந்தக் கொடுப்பினை இல்லையே) அதிரடி இசைக்கு துடித்துக்கொண்டும் இருந்தனர். தண்ணி மேலே படகு, படகு மேலே தண்ணி (எப்பூடி). உள்ளேயும் தண்ணி , வெளியேயும் தண்ணி. படகிலும் தண்ணியிலும் மிதந்து கொண்டு இருந்தவர்களைப் பார்த்தபோது, ஏதோ வேறு உலகத்திற்கு வந்ததுபோல் இருந்தது.

T

     படகுப்பயணம் முடித்து திரும்பும்போது, சல்லிசாக கிடைத்த இளநீரை பருகிவிட்டு (டேஸ்ட்டு  வேஸ்ட்டு, நம்மூர் போல இல்லிங்கோ) நிற்கும் போதுதான் ஞாபகம் வந்தது. நாளைமாலைதான் அடுத்த எங்கேஜ்மென்ட் என்று. டேனியலை ஒரு ஓரமாகத் தள்ளிக்கொண்டுபோய், “நீ நாளைக்காலைல ஃப்ரீயா” என்று கேட்டேன். “ஆம், ஏன்?” என்று வினவியபோது, காதோடு கதைபேசி ஒரு டீல் போட்டேன். அத  அப்புறமா சொல்றேனே.

ஆஹா, வடை போச்சே !!!!!!!!!

Jackson Heights, Queens

     என்னுடைய சால்ட்பெப்பர் சிகையில் சால்ட் அதிகமானதாலும், பின்பகுதியில் குடுமிபோடுமளவுக்கு முடி வளர்ந்ததாலும் (முன் பகுதியிலும் இப்படியே வளர்ந்தால் நல்லாயிருக்கும், ஹீம்வயசுதான் ஏறுதுன்னு  பார்த்தால், இந்த நெத்தியும் ஏறிக்கொண்டே போகுது ) ஜாக்சன் ஹெய்ட்ஸீக்கு போக முடிவெடுத்தேன்.

      பத்து வருடங்களுக்கு முன் அந்த சலூனை தேர்ந்தெடுத்தது ஞாபகம் வந்தது. முதன் முதலில் போன போது, இந்தியப்பகுதி என்று சொன்னதால், இந்திய சலூனைத்தேடி, இல்லாததால் கட்டண அடிப்படையில் மூன்பிரதர்ஸ்-ஐ தேர்ந்தெடுத்தேன். அன்றும் இன்றும் இங்கே முடிவெட்டுவதற்கு $ 8 டாலர் மட்டுமே. கட்டு(டிங்)படி எப்படி ஆவுதுன்னு தெரியலை . டை அடிப்பதற்கு $10 டாலர், டிப்ஸ் 2 டாலர், ஆகமொத்தம் $ 20 டாலரில் தலைக்கு மேல் வேலை முடிந்துவிடும். சுறு சுருவென்று உள்ளே செல்லும் நான், கருகரு வென்று வெளியே வந்துவிடுவேன். இங்கே பார்ட்னர்களாக இருக்கும் இரண்டு சகோதரர்களுக்கும் சுத்தமாக முடியில்லை. முடியேயில்லாத இவர்கள் முடி வெட்டினால் நன்றாகயிருக்குமா? என்ற பெருத்த சந்தேகம் வந்தது .மூன் பிரதர்ஸ் என்பது காரணப்பெயராக இருக்குமோ என்றும் சந்தேகித்தேன்.  பாகிஸ்தான்காரர்கள் என்றவுடன் நான் இந்தியன் என்பதால், சிகை வெட்டுவதற்கு பதில் சிரம் வெட்டிவிடுவார்களோ  என்ற பயமும் இருந்தது. அந்தி  சாயும் வேளையில் ,இந்தியும் தெரியாததால் மந்திபோல் முழித்துக் கொண்டு ஒரு ஓரத்தில்  குந்தி இருந்த போது, ஸ்டைலாக ஒருவன் உள்ளே நுழைந்தான். மூத்த மூன் சகோதரரின் மூத்த மகன் என்று அறிந்து மகிழ்ந்து நீ நீ நீதான், எனக்கு வெட்டவேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்ததால், ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக காத்திருக்க நேரிட்டது. அவன் வெட்டியது பிடித்துப்போக, இதோ இன்றுவரை காசியஃப்தான் என் ஆஸ்தான முடிவெட்டி.  என் தற்போதைய  பாலிசி என்னன்னா ? முடி வெட்டவேண்டும் , ஆனா வெட்டினது போல தெரியக்கூடாது . (ஏன்னா இது என் பணம்) மாணவ காலங்களில் என் பழைய பாலிசி என்னன்னா ? முடி வெட்டவே கூடாது , ஆனா வெட்டினது போல தெரியவேண்டும்.( அது என் அப்பா பணம்).

                அங்கு இன்னும் பல இளைஞர்கள் இருந்தாலும்,  அதிகப்பேர்  காசியஃப்பை நாடியது, அவன் ஹேர்ஸ்டைல் போல நமக்கும் வந்துவிடாதா என்ற, நப்பாசைதான் என்று நினைக்கிறேன். அது பங்க்கும் இல்லை, ஸ்பைக்கும் இல்லாத ஒருவித புதுஸ்டைல். என்னென்னவோ ஸ்டைல் ட்ரை பண்ணி முடியாது  , நம் கோரை முடிக்கு இந்த அகோர ஸ்டைலைத்தவிர வேறென்றும் செட்டாகாது என்று மனசைத் தேற்றிக் கொண்டேன்.

     மதுரையில் படிக்கும்போது , என் தோழிக்கு பிடிக்கும் என்பதால் , "டிஸ்கோ" ஸ்டைல் வெட்டி , குளித்தபின் ,முடி முள்ளம்பன்றி மாதிரி நிற்க , கர்சீப்பை தலையில் கட்டிக்கொண்டு நான்கு வெவ்வேறு சலூன் கடைகளுக்கு  சென்று , ஹீட்டர் போட்டும் , முடி அடங்கவில்லையாதலால் ,மீண்டும் தேவர் சிலை பக்கத்தில் உள்ள ஸ்டூடெண்ட்ஸ் சலூனில் போய் ஒட்ட  வெட்டினேன் .  ஆமா அன்று முடியும் காலி , பணம் இருந்த மடியும் காலி.

            முதலில்  விடலைப் பையனாகப் பார்த்த, காசியஃப்பும் இப்போது பெரியவனாகி, தன்  உடன் வேலை பார்த்த, பெண்கள்  பகுதியின் பியூட்டீசியனை, மூன்களை எதிர்த்துக்கொண்டு கல்யாணம் முடித்து, இப்போது இரண்டு மகன்களுக்கு தகப்பன். இது எப்படி நடந்தது என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. மூத்த மூன் சகோ எப்பொழுதும் அந்தப்பெண்ணை சீண்டிக்கொண்டும், கிள்ளிக்கொண்டும், கொஞ்சிக்கொண்டும் இருப்பார். மகன் எதிரிலே எல்லாம் நடந்தாலும், காசியஃப் அதனை கண்டு கொண்டதாகவே காண்பிக்க மாட்டான்.
            ஒருமுறை நான் முடி வெட்டிக்கொண்டிருந்த போது ,மூமூ, அவளைச்சீண்டி, வலுக்கட்டாயமாகக் கன்னத்தில் முத்தமிட்டதை, (சரியாக தெரியவில்லை, கன்னமா?  உதடா?) நான் பார்க்க முயன்றபோது, காசியஃப் என் தலையை திரும்பமுடியாமல் இறுக்கி, கழுத்தில் கத்தியை வைத்தான்.  இது எல்லாவற்றையும் மீறி, காசியஃப் அந்தப் பெண்ணை நிக்காவும் செய்தது எனக்கு பக்கா  அதிர்ச்சி. 

      நேரம்  ஓடிக்கொண்டிருந்தது. காசியஃப்பை இன்னும் காணோம், பஞ்சாப்பைச் சேர்ந்த (இது பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப்) அஸ்ரப் அலி வந்து என்னைக் கேட்டான், "கட்டிங்கா கலரா?" என்று. ஐயாசாமி ஆளைவிடு என்று நினைத்துக்கொண்டு, “காசியஃப் வரட்டும்” என்றேன்.

    அவன் என்னவோ பஞ்சாபி கலந்த உருதுவில் சொன்னது எனக்குப்புரியவில்லை. யாரிடம் போனாலும், இவனிடம் போகமாட்டேன்.  ஒருமுறை காசியப் இல்லாமல், ஒரு பரீட்சார்த்த முறையாக இவனிடம் செல்ல, நான் என்ன சொல்லியும் புரியாமல் , கதற கதற ,கிட்டத்தட்ட மொட்டை அடித்ததோடு, ஒரு அட்டைக் கறுப்பு சாயத்தை தேய்த்துவிட, கழுவி முடித்தால், எனக்கே என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை. பின்னர்தான் தெரிந்தது, கறுப்புச்சாயத்திலேயே பலவகை உண்டு என்று. அது ஆப்பிரிக்கர்களுக்கு போடும் கருப்பாம். நீ ட்ரைனிங் எடுக்க என் தலைதானா கிடைச்சுது .
     சிறிது நேரத்தில் காசியஃப் பரபரப்புடன் வந்து சேர்ந்தான். பார்த்தால் அடையாளமே தெரியாது, முழு சூட் அணிந்து தலையை படிய வாரியிருந்தான். என்னடா என்று கேட்டால், அவன் இப்போது மேன்ஹாட்டனில் உள்ள ஒரு “ஹெல்த் கேர்” கம்பெனியில் “குவாலிட்டி அனலிஸ்ட்டாக” பணிபுரிவதாய்ச் சொன்னான். இதிலே எனக்கொன்னும் ஆச்சரியம் இல்லை .நம்ம தேசி ஆளுங்க , ஈரைப் பேணாக்கி ,பேணை பெருமாளாக்கிருவாய்ங்க.   பக்கத்தில் உள்ள கம்ப்- யூட்டர்   நிறுவனத்தில்( Computech Computers Inc) டிரைனிங் எடுத்து, அவர்களே வேலை வங்கிக் கொடுத்ததாகச் சொன்னான். கம்ப்யூடெக்கில் சிலரை எனக்குத் தெரியுமென்பதால், யார் மூலம் என்று  கேட்டபோது ஆனந்த் காமிநேனி என்றான். என் கம்பெனியும் இதனை செய்திருக்க முடியுமாதலால், ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை என்று கேட்டேன். "பலமுறை உங்களிடம் பேசிப்பார்த்தேன் நீங்கள் கண்டு கொள்ளவில்லை" என்றான். (எலேய் சேகரு, யார்லே உனக்கு இனிமேல் முடி வெட்டுவாய்ங்கே ?) வழக்கம்போல், ஆந்திராக்காரன் முந்திக்கொள்ள, “அடடா, வடை போச்சே” என்று எழுந்தேன்.

மெக்சிகோ பயணம்-10 : மெக்சிகோவின் விடுதலைப்போராட்டம்

விடுதலைப் போராட்டம் மற்றும் அமெரிக்க ஆதிக்கம் பற்றி பின்னர் சொல்கிறேன்.

     முதலில் டானியல் எங்களை அழைத்துச் சென்றது, ஆந்த்ரபாலஜி மியூசியம். போகும் வழியில் “காந்தி சாலை”யைப் பார்த்தேன். ஒருவேளை இங்குள்ள ஏதாவது பெயராக இருக்கும் என நினைத்தபோதுதான், மியூசியம் நுழைவாயிலருகில் காந்தி சிலையைப் பார்த்தேன். எங்கேயெல்லாம் காந்தி ஆகர்ஷித்திருக்கிறார்  என நினைத்து பெருமையாக இருந்தது. அதே சமயத்தில் இந்தியர் அனைவருமே இப்படித்தான் அரை நிர்வாணமாய் இருப்பார்களோ? என்று மற்றவர்கள் நினைப்பார்களோ என்று பயமாகவும் இருந்தது.

     ஆந்த்ரபாலஜி மியூசியம் 70களில் கட்டப்பட்ட நேர்த்தியான கட்டிடம். மெக்சிகோவின் மிகப்பிரபலமான ஆர்க்கிடெக்ட் “பெட்ரோ  ராமிரெஸ்” (Pedro Ramirez) என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டது. ஞாபகம் இருக்கிறதா ? இவர்தான் , புதிய குவாடலுப் பேராலயத்தைக்கட்டியவர்

Aztec Model Village

     மியூசியத்தில் மாயன் மற்றும் ஆஸ்டெக் நாகரிகத்தைக் குறித்து விலாவரியான தகவல்கள் கலைப்பொருட்கள், புராதனச் சின்னங்கள் இருந்தன. அதில் முக்கியமானது, மாயன் காலண்டர் மற்றும் ஆஸ்டெக் காலண்டர். நடுவில் நாக்கைத்துருத்தி பயமுறுத்திய தலையுடன் சுற்றிலும் பல உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்த, மிகப்பெரிய கல்லில்  வட்டவடிவில் இருந்த ஆஸ்டெக் காலண்டரில் போட்டோ எடுத்துக் கொண்டேன். மாயன் காலண்டர் பற்றி உலகமெங்கும் புரளி இருந்தாலும், ஆச்சரியமாக மெக்சிகோவில் ஒன்றுமே இல்லை.

Aztec calender

     வெளியே வந்தபோது, எங்கெங்கு நோக்கினாலும் போலிஸ் படை திரள்திரளாக இருந்தது. டானியலிடம் கேட்டேன், “இன்று என்ன விசேஷம்”? என்று. அப்பொழுதுதான் சொன்னான், அன்று அவர்களின் புதிய பிரசிடன்ட்  பதவியேற்க விருப்பதாக. ஒவ்வொரு ஆறு வருடமும் புதிய பிரசிடன்ட்  மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். அவர் பெயர் , என்றிக் பினா நியடோ (Enrique  Pena  Nieto) எனும் 46 வயது இளைஞன். குற்றப்பின்னணி உள்ள குடும்பம் என்பதால் ஏகப்பட்ட எதிர்ப்பு (இங்கேயுமா?). எனவே பல இடங்களுக்கு நம்மால் இன்றுபோகமுடியாது என்று குண்டைப்போட்டான். அப்பொழுதுதான் புரிந்தது ஏன் இன்றைய டூரில் ஆளே இல்லை என்று (சொல்லவேயில்லை...)

     அதன்பின்னர் தத்தித்தடவி, பேலஸ் ஆஃப் ஆர்ட்ஸ் சென்றோம். பலவித எண்ணெய் ஓவியங்கள் நிறைந்த அந்த அரண்மனைக் கட்டிடம் மிக அழகாகவும், கம்பீரமாகவும் இருந்தது. 

Palace of Arts

மெயின் சிட்டியான, டெளன் டவுன் (Down Town) செல்லும் எல்லாப்பாதைகளிலும் தடுப்புகள் போடப்பட்டு ஏராளமான போலீசார் குவிக்கப் பட்டிருந்தனர்.

     சிறிது நேரத்தில் தெருவெங்கும் ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலம் நடந்தது. ஏராளமான பேர் பதாகைகளை ஏந்திக்கொண்டு, எதிர்ப்புக் கோஷங்களுடன் நடந்தனர். மாணவர்கள் ஆயிரக்கணக்கானோர் சைக்கிள் பேரணி நடத்தினர். குறுக்குவழியில் ஜெயித்துவிட்டார் என்று ஒரே புரளி. திரும்பிவிடலாம் என்று திட்டமிட்டு, அந்த டொமினிக்கன் தம்பதியினரை ஹோட்டலில் இறக்கிவிடச் சென்றோம். அவர்கள் பாதிநாள்  மட்டுமே புக் செய்திருந்தார்கள். (தப்பித்தார்கள் ஆனால் சுத்த வேஸ்ட்).

     போகும் வழியில் சுதந்திரதேவியின் நினைவுச்சின்னம் இருந்தது. டேனியல் விவரித்த சுதந்திரப்போராட்டத்தை சுருக்கமாக சொல்கிறேன். Pls feel free to skip.

     மாவீரன் நெப்போலியன் ஸ்பெயினை வென்று பரம்பரை ஸ்பெயின் நாட்டு மன்னனான, ஏழாவது ஃபெர்டினாண்டை தள்ளிவைத்துவிட்டு தன்னுடைய தம்பியான ஜோசப்பை அரியணையில் அமர்த்தினான். ஆரம்பித்தது மெக்சிகோவிலும் குழப்பம். அதிகப்படி வரி, நிலையில்லாத அரசாங்கம், சரிசமமான மதிப்பின்மை ஆகியவை சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு அடிகோலியது.

     மிகுவேல் ஹிடால்கோ (Miguel Hidalgo) என்று கத்தோலிக்க பாதிரியார் செப்டம்பர் 16, 1810ல் சுதந்திரப்போராட்ட முழக்கத்தை எழுப்பினார். எழுந்தது சிவப்பிந்தியர்களின் கூட்டம்.எதிர்ப்பட்ட ஸ்பானிஸ்காரர்களை கொன்று குவித்தது. அதற்குள் கருத்து வேறுபாடு கொண்டு இக்னேசியோ என்னும் பாதிரியார் பாதி ஆட்களை கழற்றிக்கொண்டு போய்விட்டார். அவ்வளவுதான் முடிந்தது கதை. இரண்டு பட்டுப்போன கூட்டத்தை, ஸ்பெயின் ராணுவம் சுலபமாக முறியடித்தது, இருவரையும் தனித்தனியே பிடித்து தூக்கிலிட்டது. இருவர் தலையையும் முச்சந்தியில் தொங்கவிட்டு மக்களை எச்சரித்தது.

     ஆனாலும் ஜோஸ் மரியா மோரலஸ் என்ற இன்னொரு பாதிரியின் தலைமையில் அணி திரண்ட படையினர் தொடர்ந்து போராடினர். (பாதிரியார்கள் அப்போல்லாம் வீரர்களாய்  இருந்திருக்கிறார்களாம்ப்பு). பூர்வகுடி மக்களுக்கு சமஉரிமை வேண்டி சுதந்திர பிரகடனம் செய்த அவர்  கதியும், அதோகதி மற்றும் அதே கதி ஆனது.

     அதன் பின்னர் போராட்டம், வின்சென்ட் குவாரோ மற்றும் குவாடலுப் விக்டோரியா ஆகிய கொரில்லாக்கள் தலைமையில் சென்று சூடுபிடித்தது. வைஸ்ராய் அவர்களை அடக்க இருர்பைட் என்பவரை அனுப்பினார். இவர் எதிர்க்கட்சியில் சேர்ந்து சுதந்திரம் வாங்கி ஸ்பானிஸ் முடியாட்சியுடன் ஒப்பந்தம் செய்தார். எப்படியாவது ஃபெர்டினாண்ட் அல்லது ஏதாவது ஐரோப்பியரை அரசராக்கி மெக்சிகோவை சுதந்திர முடியாட்சியாக்கிவிட வேண்டும் என்பது அவர் விருப்பம். ஒருவரும் சிக்காத சமயத்தில் விடுதலைத் தலைவர்கள் அசந்திருக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் தன்னைத்தானே பேரரசாக முடிசூட்டிக் கொண்டார். சும்மாவிடுவார்களா விடுதலை வீரர்கள், கூட இருந்தே குழிபறித்த அகஸ்டின் இருர்பைடை, ஒரு வருடத்திற்குள் அகற்றிவிட்டு ஜனநாயக நாடாக அறிவித்தனர். ஹிடால்கோ  இட்ட முதல் அறிக்கையின் அடிப்படையில் செப்டம்பர் 16 சுதந்திர தினமாகியது. அவரே நாட்டின் தந்தையாகவும் போற்றப்படுகிறார்.

Father Hidalgo

      எங்களோடு வந்த, டொமினிக்கன் நாட்டைச்சேர்ந்த இருவரையும் இறக்கிவிட்டபின், டானியலைப் பார்த்தேன். மணி மதியம் 12.30, எங்கேயாவது சாப்பிட்டுவிட்டு அடுத்த இடத்திற்கு செல்வோம் என்றேன். அடுத்தபடியாக ஷோஸிமில்கோ ரிவர் குருஸ். அங்கே கூட்டமிருக்குமா? இதே பிரச்சனை இருக்குமா? என வினவியபோது, அது நகரைவிட்டு தள்ளி இருக்கிறது, எனவே ஒன்னும் பிரச்சனையிருக்காது பயப்படாதே என்று தைரியமூட்டினான், டானியல். 

வசந்த காலம் : ஒரு டைவர்ஸ் பார்சல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்

ஒரு வழியாக நீண்ட நெடிய குளிர்காலம் கொஞ்சம் முடிவுக்கு வர ஆரம்பித்துள்ளது. வசந்த காலம், குதூகலமாய் ஆனால் மிகமிக மெதுவாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆங்காங்கே மெல்லிய பச்சை தெரிகிறது. டூலிப்  மலர்கள் பூத்துள்ளது. இதுல விசேஷம் என்னன்னா, இங்க மரங்களில் முதல்ல இலை வருவதில்லை, முழுக்க முழுக்க பூக்கள்தான் பூக்கிறது. அது உதிர்ந்த பின்தான் இலை வருகிறது. மரங்கள் பூக்களை உதிர்த்து , அலர்ஜிகளை விதைக்கும்  காலம் இது. ஆடைக்குறைப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆரம்பித்து விட்டது .MTA பஸ் /டிரைன் டிரைவர் துவங்கி , NYPD போலிஸ் ஆபிசர்களும் , ஷார்ட்ஸ்  அணியும் நேரம்  இது .

இரவு  எட்டு மணி வரை சூரிய வெளிச்சம் இருக்கிறது .நல்ல பழ வகைகள் வரத்துவங்கியிருக்கின்றன. குறிப்பாக பெரி வகைகளான ஸ்ட்ராபெர்ரி, செர்ரி, பிளாக்பெர்ரி, புளுபெரி. அட நம்ம வாழைப்பழம் கூட பெர்ரி வகையாங்கோ.

தலை நகர் வாஷிங்டன் நகரில் நடக்கும் "செர்ரி பிளாசம் " ( cherry Blossom ) திருவிழா உலகப்புகழ் வாய்ந்தது .

 1912-ல் ஜப்பான் நாட்டு அரசாங்கத்தால் , நல்லிணக்க அடிப்படையில் சுமார் 2000 மரங்கள் பரிசாக அளிக்கப்பட்டன . 1935 முதல் இந்த திருவிழா நடைபெறுகிறது.நடுவில் Pearl Harbor-ரில் ஜப்பான், குண்டு போட்டதின் நிமித்தம் , எதிர்ப்பை காட்டும் வண்ணம் பல மரங்கள் பொது மக்களால் வெட்டப்பட்டன . அதோடு  விட்டார்களா ? நாகசாகி , ஹிரோஷிமாவில் அணு குண்டை போட்டதில் ஜப்பான்காரன் மேலும் குறுகிப் போய் விட்டான் .திருவிழாவும் 1941 முதல்  1947 வரை நிறுத்தப்பட்டது .ஆனல் அப்புறம் சமாதானமாகி , திரும்பவும் இன்று வரை நடந்து வருகிறது .1965-ல் ஜப்பான் மேலும் 3800 மரங்களை அளித்தது .சுமார் இரண்டு அல்லது மூன்று வாரமே இருக்கும் இந்த பூக்கள் கண்கொள்ளா காட்சியாகும்.

ஆனால் "மழை விட்டாலும் தூவானம் விடவில்லை" என்பது  போல் இன்னும் குளிர் முற்றிலுமாக போகவில்லை. ஏப்ரல் முடிந்து, மே எட்டிப்பார்த்தும், ஜாக்கெட்டையும், ஸ்வெட்டரையும் இன்னும் கழற்ற முடியவில்லை. இன்னும் காலைப்பொழுதும், மாலைப்பொழுதும் நல்ல குளிர் இருக்கிறது. சென்னையில் டிசம்பர் மாதத்தை ,நியூயார்க் மே மாதம் நினைவூட்டுகிறது. குளிரைப்பார்த்தால் கோடை மிகச் சுருங்கி விடும் போல தெரிகிறது.

நெலமையைப் பாருங்க, சென்னையிலிருக்கும்போது கோடை சுருங்க ஆசைப்பட்டும், நியூயார்க்கில் கோடை குறைவதைப் பற்றி கவலைப்பட்டும், என்ன கொடுமை இது சரவணா? US  கேலண்டர் படி, மார்ச் மாதம் 20 ஆம்  தேதி, வசந்த காலம்  ஆரம்பம்னு சொல்லுது. அதுசரி இத முன்கூட்டியே இயற்கை அன்னைக்கு சொன்னார்களா?. ஒங்கபாட்டுக்கு காலன்டரில் போட்டால்  போதுமா?

 ஷாப்பிங்  மால்களில் குளிர்கால ஆடைகள் முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டு, வசந்த மற்றும் கோடை கால ஆடைகள் மட்டுமே உள்ளன. எங்கள் வீட்டுத்தோட்டக்காரர் ஜான் வந்து இலைக் குப்பைகளை அள்ளிப்பெருக்கி, ரோஜாச்செடிகளை வெட்டித்திருத்தி, புல்வெளிக்கு மருந்துபோட்டு, ஒரு  $300 டாலருக்கு பில் கொடுத்துள்ளார். என்ன செய்து என்ன ஆக, முதல்ல களைதான்  வருது. என் மனைவி, பின்னால் உள்ள "கிச்சன் கார்டனில்" காய்கறிகள் போடுவதற்கு ஆயத்தமாகிறாள். அத்தி மரமும் , பெர்சிமன் மரமும் லேசாக துளிர் விட , புதினா பரவி மணம் வீசுகிறது. பிள்ளைகள் "வெகேஷன்" எங்கே போகலாம்? என்று கேட்கிறார்கள். எப்படி சமாளிக்கப்போரேனோ?. அவரவர் வாழ்க்கையில் ஆயிரம் ஆயிரம் கஷ்டங்கள்.

நிறைய விளம்பரங்களும் வர ஆரம்பித்துவிட்டது. "டைவர்ஸ் சேல்" அதில் ஒன்று. விவாகரத்தை கூவிக்கூவி விக்கிறாய்ங்க. $200 டாலருக்கு எல்லாத்தையும் முடிச்சுருவாய்ங்கலாம். மனைவியோ அல்லது கணவனோ யாருக்கு வேணுமோ எதிர்பார்ட்டி வராமயே வாங்கிரலாமாம். வசந்தகாலத்தில் இப்படி ஒரு கேடு காலமா?.

ஒன்னு மட்டும் எனக்கு புரியலை, பலபேரை டேட்டிங் செஞ்சு, சிலபேரோடு "லிவ்விங் டுகெதர்" பண்ணி, ஓரிருவருக்கு குழந்தைகள் பெற்று, ஒருவழியா நாற்பது வயசிலே கல்யாணம் பண்ணலாம்னு முடிவு செஞ்சு, கல்யாணம் முடிந்தவுடன், ஒரே வருஷத்தில் விவாகரத்து பண்ணீராய்ங்க. என்ன இது அநியாயம், ஒரே பொண்டாட்டியோடு குடித்தனம் நடத்தற  நாங்கல்லாம் என்ன கேனப்பயல்களா?. ஆச்சு  வர ஜூலை வந்தா 201 வருஷம் முடிஞ்சு போச்சு. (சாரி, ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் 21 என்று திருத்தி வாசிக்கவும்)

குழந்தைன்னு சொன்ன உடனே ஒரு ஜோக் ஞாபகத்திற்கு வருது. ஒரு மனைவி வேலை விஷயமா ஊருக்குப்போன புருஷனுக்கு ஈமெயில் அனுப்பினாளாம், "நீ ஒன்னும் கவலைப்படாதே, ஒன்னோட பிள்ளைகளும், என்னோட பிள்ளைகளும், நம்மோட பிள்ளைகளோட நல்லா வெளையாடிட்டு இருக்காங்க,  பத்தாக்குறைக்கு என்னோட எக்ஸ் பாய்ஃபிரண்டு வந்து அவ்வப்போது பார்த்துக் கொள்கிறான். அதனால நீ மெதுவா உன் வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டு வந்தாபோதும் " என்று. உண்மையிலேயே  அதான் இங்க கதி .

இதுல இன்னொரு விளம்பரம் கூட பார்த்தேன். "Who  is my Daddy?" என்று. அது வேறொன்னுமில்ல, குழந்தையோட அப்பா யாருன்னு சந்தேகம் வந்தா, இங்க போய் DNA டெஸ்ட் பண்ணி கண்டுபிடிச்சுரலாம்.

பல குழந்தைகளை, பல பேரிடம் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அது ரொம்ப ஈஸி, ஆனால் நீதான் தந்தை என்று நிரூபிக்கப்பட்டால், ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், அம்மாவுக்கும், நீ ஜீவனாம்சம் மாதா மாதம் தர வேண்டும். இல்லேன்னா மவனே ஜெயில் தான். அதுக்குத்தான் DNA டெஸ்ட்.

பலபெண்கள் பொழப்பு இப்படித்தான் ஓடிக்கிட்டிருக்கு. அடா அடா அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைக் கூப்பிட்டு வரும்போது, பாரதியார் பாட்டுத்தான் ஞாபகம் வரும்.

வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு பூனை

எங்கள் வீட்டில் வளருது கண்டீர்

சாம்பல் நிறமொரு குட்டி

கரும் சாந்து நிறமொரு குட்டி 

பாம்பின் நிறமொரு குட்டி

வெள்ளைப் பாலின் நிறமொரு குட்டி

இதற்கிடையில், இங்குள்ள லோக்கல் கிளப்பில், என் மனைவி பேசுவதற்கு ஏற்பாடாகி என்னையும் அழைத்தாள். கிறிஸ்தவப் பெண்ணாக இருந்தாலும், தமிழ்ப் பண்பாட்டை ஒட்டி, தாலி கட்டும் வழக்கத்தையும், தாலியை அணிந்து மகிழ்வதையும், அதனை மதிப்பதும் கணவனை மதிப்பதும் ஒன்றே (?) என்றும் சொல்லி, ஆண்டாண்டு காலமாய் வரும்  இந்த தாலி கட்டும் பழக்கத்தையும் சொல்லி அசத்தினாள். ஓரத்தில் இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கும் மிகுந்த பெருமையாய் இருந்தது.

அவளைப் பாராட்டிக் கொண்டே, பெருமிதத்தோடே வீடு வந்து சேர்ந்தோம். உடைகளை மாற்றிய என் மனைவி "சே என்னா கனம்  கனக்குதுன்னு சொல்லி", தாலியைக் கழற்றி மேஜையில் போட்டாள். திடுக்குன்னு போச்சு. ஒரு வாட்டி நல்ல பார்த்துக்கிட்டேன் , அடுத்து கிறிஸ்மஸ் சமயத்தில் தான் வெளியே வரும் .

அட பரவாயில்லை விடுங்க, ஆடைமாற்றியவள் ஆளை மாற்றவில்லை, தாலியைக் கழற்றியவள் இன்னும் இந்தக் கூலியை மாற்றவில்லை. அதுவரைக்கும் சந்தோஷம், சந்தோஷம், சந்தோஷம். என்ன மூணு தடவைன்னு கேட்குறீங்களா அதான் மூணு முடிச்சு போட்டிருக்கேனே. 

ஈழப்போராட்டத்தில் எனது பதிவுகள்: கணேசன் ஐயர்

பதினேழு வயது பிரபாகரன் என்ற துடிப்பு மிகுந்த இளைஞன் எப்படி விடுதலைப்போராட்டத்தில் இணைந்து, ஒரு மிகப் பெரிய இயக்கத்தின் தலைவனாக வளர்ந்தான் என்று அறிந்து கொள்ள இப்புத்தகம் உதவுகிறது. தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் (LTTE), தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணி, தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக்கழகம் (PLOTE), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO) ஆகிய இயக்கங்கள், பிறந்த மற்றும்  வளர்ந்த கதை, ஆகியவை எந்தவித மிகைப்படுத்துதல் இல்லாமல் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

எழுதிய ஆசிரியர் கணேசன் ஐயர், எப்படியெல்லாம் இயக்கத்திற்காக உழைத்தார், அவரோடு கூட இருந்தவர்கள் அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு எப்படியெல்லாம் தியாகங்கள் செய்தனர் என்று அறியும்போது உணர்ச்சி மேலிடுகிறது.

அதே சமயத்தில், எப்படி, அரசியல் விழிப்புணர்வோ, வழிகாட்டுதலோ இல்லாமல், வெறும் ராணுவக் கட்டமைப்பில் விடுதலையைப்பெற்றுவிடலாம் என தவறான வழியில் சென்ற போராளிகள் அழிந்து மாய்ந்த அவலத்தை நினைக்கும்போது வெறுமைதான் மிஞ்சுகிறது.

இதிலே தங்கள்  வாழ்க்கையை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்து  வந்த தோழர்களை ,அற்ப காரணங்களுக்காக , கொன்று குவித்தது இன்னொரு பெரும் தவறு .

மக்களோடு இணைந்து மக்கள் அமைப்பாக, மக்கள் மத்தியில், செல்வாக்கோடு, மக்கள் தரும் உதவியில் வளரும் இயக்கமே விடுதலையைப் பெற்றுத்தர இயலும் என்ற வரலாற்று உண்மையை முன்னரே கற்றுக்கொண்டாலும், தன் கையாலாகாத காரணத்தால் வெறுத்து ஒதுங்கிய பலரில் ஆசிரியரும் ஒருவர்.

அழிந்து போன கனவுகளோடும், உணர்வுகளோடும் இலட்சக்கணக்கான உயிர்களுமல்லவா அழிந்துவிட்டன. ஒரு முழு தலைமுறையல்லவா அழிந்துபோனது. யாரைக் குற்றம் சொல்லி என்ன செய்ய.

"ஆன்ச்சி மின்" எழுதிய இரட்டை நாவல்கள்

எம்ப்ரஸ் ஆர்கிட் (EMPRESS ORCHID)

            19ஆம்  நூற்றாண்டின் இறுதியில் சீனாவின் “ச்சிங் டைனாஸ்டி” (Qing  Dynasty)-யில், சகல அதிகாரங்களுடன் விளங்கிய “ஆர்க்கிட்” என்ற பேரரசியின் வரலாற்றுப்புதினம்தான்( Historical Fiction) இந்தப்புத்தகம். “யெகோநளா” (Yehonala) வம்சத்தில், சீனாவின் வறண்ட ஒரு பகுதியின், ஆளுநராகிய விளங்கிய ஒருவரின் மகளாக பிறந்து, அவளது சிறு வயதில் தந்தையை மட்டுமல்லாது, சொத்து சுகம் எல்லாவற்றையும் இழந்து, தாய், தங்கை, தம்பியுடன், பீகிங்கிற்கு அகதியாக வருவதில் இருந்து கதை ஆரம்பிக்கிறது.

            அவள், ஒரு இளம் அழகிய பெண்ணாக உருவெடுத்து, சிறுசிறு வேலைகள் செய்து குடும்பத்தை காப்பாற்றியதோடு, மிகச்சிறு வயதில் முதிர்ச்சியையும். நல்ல அனுபவத்தையும் பெறுகிறாள்.

            இதற்கிடையில் பேரரசராக பொறுப்பேற்கும் சியன் ஃபெங் (Hsein  Feng) கிற்கு, பெண், மன்னிக்க, பெண்கள் தேடும் படலம் ஆரம்பிக்கிறது. நாடெங்குமிருந்து ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பெண்களில் தேர்வு செய்து, இருநூறாக வடிகட்டி அதில் வரும் நான்கு பேரில் ஒருவராக இவள் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அதிசயம் நடக்கிறது. ஆனாலும்  மூத்த பேரரசியின்  (Dowager Empress- Step mother of the Emperor)   ஆலோசனைப்படி இன்னொரு பெண் ( Lady Nuharoo) பேரரசியாக முடிசூட்டப்பட, மற்ற மூவரும் துணைவிகளாக  (concubine) ஆக்கப்படுகின்றனர். அவர்களில் இரண்டாம் நிலையில் இருக்கிறாள் நம் 17 வயது கதாநாயகி. இருநூறில் மற்ற அனைவருமே அடுத்த நிலையில் துணைவிகளாக, விலக்கப்பட்ட நகருக்கு வருகிறார்கள்.

            தன்னுடைய சர்வைவல் போராட்டத்தில், தாயின் உடல்நிலையைக் காரணம் காட்டி, வெளியே வரும் ஆர்க்கிட், ஒரு விலைமாதின் மேற்பார்வையில் சரசக்கலை  பயின்று, அதன் மூலம் பேரரசரை மயக்குவதோடு, ஒரு குழந்தைக்கும் தாயாகிறாள். பேரரசருக்கு பிறக்கும் ஒரே மகன் இவன்தான்.

அதன் பின்னர் சுகவீனப்படுகிற தம் கணவனுக்கு நிர்வாகத்தில் உதவும் வகையில் உயர்கிறாள். தம் மகனை வளர்ப்பதோடு, தன்னுடைய நிலையை தக்க வைக்க படாதபாடு படுகிறாள். அப்போது பேரரசர் அவளையும் “பேரரசி” நிலைக்கு உயர்த்துகிறார்.

Portrait of the Empress Orchid

“விலக்கப்பட்ட நகரில்” (Forbidden City) சிறுபான்மை மஞ்ச்சூரிய இனத்தவர், பெரும்பான்மை சீனர்களை பல நூற்றாண்டுகளாக ஆண்டு வருகின்றனர்.

     விலக்கப்பட்ட நகரின் அமைப்பும், பிரமாண்டமும், நாகரிகமும், ஆடம்பரமும் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. நம் தமிழ் அரசர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை.இந்த நகரில் பேரரசர் தவிர வேற எந்த ஒரு ஆணும் இராத்தங்க முடியாது. இந்த முழு நகரமும் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் அலிகளால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. தலைமை அலி, அதிக அதிகாரம் பொருந்தியவராய் இருக்கிறார்.

     இதற்கிடையில், இங்கிலாந்து, ரஷ்யா, ஃபிரான்சு (1860) ஆகியோர் சீனாவின் எல்லைப்புறங்களில் தொல்லை கொடுத்து, விலக்கப்பட்ட நகர் வரை முன்னேற, பேரரசர் தன் பரிவாரங்களோடு  தப்பி, தன்னுடைய கோடை அரண்மனையில் தஞ்சம் புகுகிறார். அவமானத்தால் குறுகிப்போகும் பேரரசர் சியன் ஃபெங் தன் இளம் வயதான 31 வயதில் இறந்துபோக, அவருடைய மகன் டுங் சி (Tung Chih) தன் ஐந்தாவது வயதில், பேரரசாக, மூத்த பேரரசி நுகரூ (Empress Nuharoo) மற்றும் பேரரசி ஆர்க்கிட் (Empress Tzu His alias Lady Yehonala) இருவரும் கோ-ரீஜன்ட் (Co-Regent) ஆக நியமிக்கப்படுகின்றனர்.இதிலே வேடிக்கை என்னவென்றால், சீனர்கள் வெள்ளைக்காரர் களை காட்டுமிராண்டிகள்(barbarians) என்று சொல்லுகிறார்கள்.

பேரரசின் சகோதரர் இளவரசர் கங் (Prince Kung) மற்றும் தளபதி யுங் லு (General Yung Lu) உதவியோடு வெள்ளைக்காரர்களோடு உடன்பாடு செய்து, ஏராளமான பணம் கொடுத்து அனுப்பி விட்டதோடு, தலைமை அமைச்சர் செய்யும் சதியையும்  முறியடித்து, விலக்கப்பட்ட நகருக்கு திரும்புவதோடு இந்தப் புத்தகம் முடிவு பெறுகிறது.

தி லாஸ்ட் எம்ப்ரஸ்  (The Last Empress)

     இது ஆன்ச்சி மின் எழுதிய பார்த்து ரசித்த இரட்டை நாவலின் இரண்டாவது புத்தகம். தலைப்பைப் பார்த்ததும், நம்மில் பலபேர் பார்த்து ரசித்த "தி லாஸ்ட் எம்பரர்" திரைப்படம் ஞாபகம் வரும். அதிலே முதல் பகுதியில் தாராளமான படுக்கையில் ஏராளமாய்ப்படுத்துக்கொண்டு, அடுத்த பேரரசரை அறிவித்துவிட்டு  செத்துப்போகும் பேரரசிதான் இந்த நாவலின் கதாநாயகி. நமக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமான் எம்ப்ரஸ் ஆர்க்கிட்.

   டுங் சீ (Tung Chih) அழகுப்பெண்களை மணந்தும், ஏராளமான துணைவிகள் இருந்தும், விலைமாதரிடம் சென்று சீசீவேலைகள் செய்து சீக்குகள் வாங்கி,  சின்ன வயதிலேயே ( 19 வயது) சீரழிந்து  செத்துவிட, ஆர்க்கிட் தனது தங்கை மகனான குவாங் சு (Emperor Guang Hsu) வை பேரரசராக்குகிறார்.

     சீனா அப்போது பறந்து விரிந்த பகுதியாக, வியட்நாம், பர்மா, கொரியா, நேபாளம், மஞ்சூரியா  மற்றும் ரஷ்யாவின் சில பகுதிகளை  ஆண்ட செல்வச் சிறப்பு மிகுந்த நாடாக விளங்கியதால், பல நாடுகளுக்கு அதன் மேல் ஒரு கண். குவாங் சூ பயந்த சுபாவமுள்ள நோஞ்சானாக இருந்தபடியால், ஆர்க்கிட் தான் தொடர்ந்து அரசாங்கத்தை கவனிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. அப்போது பேரரசி நுகாரூ  இறந்துபோவதால் எல்லாமே ஆர்க்கிட் தலைமேல்.

     இதற்கிடையில், இளவரசர் செங் தலைமையில் பாக்சர்ஸ் என்று சொல்லப்படும் மஞ்சூரிய இளைஞர்களும், ஜெனரல் டுங் குவான் (Tung  Kuvan) தலைமையில் உள்ள முஸ்லீம் வீரர்களும் இணைந்து, தலைநகரில் உள்ள வெள்ளைக்கார தூதர்கள் தங்கியிருக்கும் பகுதியை தாக்க ஆரம்பித்தனர். இதுதான் சாக்கென்று பிரிட்டிஸ், பிரெஞ்சு, ஜப்பான், ரஷ்யா, ஜெர்மன், இத்தாலி, டச்சு, ஆஸ்டிரியன், ஹங்கேரியன், பெல்ஜியம் மற்றும் அமெரிக்க படைகள் (August, 14, 1900) இலகுவாக சீனப்படைகளை முறியடித்து முன்னேறி, விலக்கப்பட்ட நகரை ஆக்ரமிக்க, மறுபடியும் பேரரசர் பரிவாரங்கள் ஆறு மாதம் அகதிகளாக சுற்றித்திரியும் அவலம் ஏற்படுகிறது.

அதன் பின்னர், ஏராளமான உரிமைகளையும் செல்வங்களையும் விட்டுக்கொடுத்து, பன்னாட்டு ராணுவத்தை வெளியேற்றிவிட்டு மீண்டும் விலக்கப்பட்ட நகரில் பிரவேசிக்கிறது பேரரசரின் பரிவாரங்கள்.

Portrait of the Empress Orchid

            தொடர்ந்து பேரரசர் நோய் வாய்ப்பட்டு, தம் 38 வயதில் பொசுக்கென்று உயிரைவிட, பேரரசி ஆர்கிட்டின் முழு கட்டுப்பாட்டில் சீனப்பேரரசு மீண்டும் வருகிறது.

இப்படியாக, மூன்று பேரரசர்களை பார்த்ததோடு, நான்காவது ஒரு பேரரசரை (Aisin-Gioro Puyi) நியமித்துவிட்டுத்தான் அவர்களின் உயிர் பிரிகிறது. அவரே சீனப்பேரரசின் கடைசி அரசர். அவருடைய வரலாறை "Last  Emperor" படத்தில் பார்க்கலாம். கடைசியில் ஒரு தோட்டக்காரராக ஆகி, சாதாரண குடிமகனாக இறந்து போகிறார்.

இந்தப்புத்தகங்களை படிக்கும்போது, சீனப்பேரரசு எவ்வளவு பெரிய தேசமென்றும், எப்படியெல்லாம் கோலோச்சினார்கள்  என்றும் பெரிய ஆச்சரியங்களை நமக்கு தருகிறது.

இவ்விரண்டையும் படித்துவிட்டு, பின்னர் “Last  Emperor”  திரைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தேன். ஒரு பெரிய வரலாற்றை அறிந்து கொண்ட திருப்தி ஏற்பட்டது.

தற்சமயம் சீன ராணுவம், திபெத்தைப் பிடித்துக் கொண்டது. இந்திய எல்லைப்பகுதிகளில் பெருமளவு ஆக்கிரமித்து வைத்துள்ளது. அருணாசலப்பிரதேசத்தை உரிமை கொண்டாடுகிறது. தலாய் ஓபாமாவுக்கு அபயமளித்தது  அவர்களுக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்கவில்லை.பாகிஸ்தான் மற்றும் இலங்கைக்கு தொடந்து உதவி வருகிறது. போதாக்குறைக்கு இப்போ லடாக் பகுதியையும் பிடித்து வைத்துள்ளது.இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது, வரலாறு திரும்புகிறதோ என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது.

Anchee Min (born January 14, 1957) is a Chinese-American painter, photographer, musician, and author who lives in San Francisco and Shanghai. Min has published a memoir, Red Azalea, and six historical novels. Her fiction emphasizes strong female characters, such as Jiang Qing, the wife of Chairman Mao Zedong, and Empress Dowager Cixi, the last ruling empress of China. (www.ancheemin.com)