குச்சி ஐஸ் சாப்பிட்டால் அழகாகும் பெண்கள் ?

வேர்களைத்தேடி பகுதி: 10

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க  இங்கே சொடுக்கவும்.

http://paradesiatnewyork.blogspot.com/2018/03/9-httpparadesiatnewyork.html

            அப்போது உதயமானதுதான் "பாஸ்கர் நூல் நிலையம்". என்னுடைய தம்பி பெயரில் நான் ஆரம்பித்தேன். எங்கள் வீட்டில் நல்ல ரோஸ் வுட்டில் கல்லாப் பெட்டி மாதிரி ஒன்று இருந்தது. அதில் இருந்த என்னுடைய பாடப்புத்தகங்களை எடுத்து வேறு இடத்தில் வைத்துவிட்டு அதனையே என் நூலகமாக ஆக்கினேன்.  அந்த நூலகத்தில் மெம்பர் ஆக விரும்புபவர்கள் பழைய அல்லது புதிய முத்து காமிக்ஸ் புத்தகத்தை கொடுக்க வேண்டும்.  ஏதாவது புத்தகத்தைப் படிக்க விரும்பினால் 10 பைசா கொடுக்க வேண்டும். கூடப்படிப்பவர்கள், சீனியர், ஜூனியர் என்று நிறைய நண்பர்கள்  மெம்பர்கள் ஆனார்கள். வெறும் 10 புத்தகங்களை கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட பாஸ்கர் நூல் நிலையம் விரைவில் நூறு புத்தகங்களாக வளர்ந்தது. அதில் கிடைத்த பணம் புதிய புத்தகங்களை வாங்குவதற்கு உதவியது. இதெல்லாமே நான் ஆறாவது படிக்கும் போது நிகழ்ந்தது.

          என் வீட்டுத் திண்ணைதான் நூலக அறை. யாராவது புத்தகம் வாங்க வந்தால், அந்தக் கல்லாப் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு அங்கு வருவேன். ஒரு கட்டத்தில் கல்லாப்பெட்டி நிரம்பிவிட என்னால் தூக்கவும் முடியவில்லை. அப்போதுதான் என் அப்பாவிடம் தயங்கித் தயங்கிக் கேட்க, ஒரு நாள் வெள்ளிக்கிழமை மரக்கடையிலிருந்து  சில கள்ளிப்பெட்டிகளை எடுத்து வந்தார். அடுத்த நாள் நான் எதிர்பார்த்த வண்ணமே ஊமை ஆசாரி வந்தார். எங்கள் வீட்டில் சிறு சிறு மரவேலை ஏதாவது ரிப்பேர் வேலையென்றால் இந்த ஊமை ஆசாரிதான்  வருவார். ஒரே பிரச்சனை அவர் சுத்தியலையும் ஆணியையும் எடுத்தால் சத்தம் வீட்டைப் பிளந்து விடும். ஆனால் அவருக்கு எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை காது சுத்தமாகக் கேட்காது.

          “என்ன செய்ய வேண்டும்?”, என்று ஊமை  ஆசாரி சைகையில் கேட்க, எங்கப்பா என்னைக் கை காண்பித்துவிட்டு வெளியே சென்றார். நான் அவருக்கு சிறிய படம் ஒன்று வரைந்து காண்பித்தேன். நான்கு தடுப்புகள் வைத்த ஒரு சிறிய அலமாரி. 4 ½ அடி இருக்கும். அப்போதுள்ள என் உயரம். காதுகள் அடைத்துவிடுமளவிற்கு சத்தம் கேட்டதால் ஒரு கட்டத்தில் நான் தெறித்து வெளியே ஓடிவிட்டேன். பிறகு ஒரு 2 மணிநேரம் கழித்து வந்த போது பார்த்தால் நல்ல ஒரு அலமாரி உருவாகியிருந்தது. இருந்த கள்ளிப்பெட்டிகளை வைத்து செய்த அந்த அலமாரி எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் கையைப் பிடித்து என் மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டையும் தெரிவித்துவிட்டு என் புத்தகங்களை அழகாக அடுக்கி வைத்தேன். ஒரே பிரச்சனை என்ன வென்றால் என் நூலக மெம்பர்கள் உள்ளே வந்து தான் புத்தகங்களை எடுக்க முடியும். எங்கள் வீட்டில் பெண்கள் யாருமில்லை என்பதால் அவர்கள் உள்ளே வர என் பெற்றோர் எந்தத் தடையும் விதிக்கவில்லை.

என் கையிலிருந்து காசு செலவழிக்காமல் பல புதிய புத்தகங்களைப் படிக்கத்தான் இந்த ஐடியா. அது நன்றாகவே வொர்க் அவுட் ஆனது. ஒரு நோட்டு வாங்கி, ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கும் நம்பர் கொடுத்து தலைப்புகளை எழுதி வைத்தேன். புத்தகங்களை படிக்க வாங்குபவர்கள் கையெழுத்திட்டு வாங்கிச் செல்வார்கள்.

புதிய காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் வெளிவந்தவுடன் படிப்பதற்கு டிமான்ட் இருக்கும். சில சமயங்களில் ஒரு நாள் டைமும், இரும்புக்கை மாயாவி புத்தகத்திற்கு அரை நாள் டைம் மட்டும்தான் கொடுப்பேன்.புத்தகங்களை பாதுகாப்பதற்கு பைண்டிங் கற்றுக்கொண்டு என்னுடைய புத்தகங்களுக்கு  பண்ணியதோடு நண்பர்களுக்கும் பண்ணிக்கொடுத்தேன்.கொஞ்சம் சில்லரையும் புரண்டது. அதற்கும் புத்தகங்களே வாங்கினேன் .

அப்போது தான் எங்கப்பா எழுதி வெளியிட்டிருந்த சிறுவர் பாடல்கள் புத்தகத்தைப் பார்த்தேன். அதைப் பார்த்தவுடன் கவிதை எழுதும் ஆர்வம் வந்தது. எழுதிப் பார்த்தேன் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. சில நண்பர்களும் படித்துவிட்டுப் பாராட்டினார்கள். அப்படியே “நித்திலம்” என்ற பெயரில் ஒரு சிறு கையெழுத்துப் பிரதியும் ஆரம்பித்து அதில் என் மற்றும் என்னுடைய நண்பர்களின் படைப்புகள் வெளிவந்தன.

 இவையெல்லாம் தவிர்த்து நான் நன்றாகவும் படிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தமும் இருந்தது. வாத்தியார் பிள்ளை மக்கு என்று சொல்லிவிடக் கூடாதல்லவா.

பள்ளிக்கு வெளியே பல  தின்பண்டங்கள் விக்கும், மீனாட்சி பாட்டி இரண்டு சாக்குப் பைகளை விரித்து அந்தந்த சீசனுக்கு தகுந்தாற்போல் பண்டங்கள் விற்பார். மாங்காய் சீசனில் கல்லாமை என்று சொல்லக் கூடிய  மாங்காய்கள் விற்கும். அதற்குப் பதமாக தயாரிக்கப்பட்ட உப்புமிளகாய்த் தூளும் இருக்கும். “வா சேகர் இன்னிக்கு மாங்காய் தேங்காச்சில்லு போல் இருக்குது”, என்று அழைக்கும் போது தட்ட முடியாது. புளிக்கவே புளிக்காது. இலேசான துவர்ப்பாக மட்டும் இருக்கும். இப்படி ஒரு காய்க்கு மற்றொன்றை பொருத்தமாகச் சொல்வது எப்போது வந்ததோ தெரியவில்லை. இவை எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்துவதில்லை.

‘தேன் போன்ற பலா’ என்பது அடிக்கடி சொல்லப்படும். தேக்கு போன்ற உடல், யானை போல பலம், நரி போலத் தந்திரம் என்று சொல்வதோடு பெண்களுக்கு, மயில், மான், கிளி என்றும் ஆண்களுக்கு புலி, சிங்கம், என்றும் சொல்வதுதான் நமக்கு தெரியுமே.

மீனாட்சி பாட்டி பலாச்சுளைகள், கரும்பு சீசனில் கரும்பு,   கொய்யாப் பழங்கள், கொடைக்கானலிருந்து வரும் பிளம்ஸ் மற்றும் பீச் போன்றவற்றையும் விற்பாள். அவளுக்கு கணவர் உயரமாக ஒரு தாத்தா. பொருட்களை கொள்முதல் செய்து தலைச்சுமையாக கொண்டு வருவது அவர்தான். அதனை அற்புதமாக  மார்க்கெட்டிங்  செய்து விற்பது அந்தப்பாட்டியம்மாள்.

கல்லாமை மாங்காய்

இதுதவிர சரியாக இன்டர்வெல் சமயத்தில் வாசல்களில் வந்து சேரும் ஐஸ்பெட்டிக்காரர், பெரும்பாலும், சாதா ஐஸ், சேமியா ஐஸ் மற்றும் ஜவ்வரிசி ஐஸ் மட்டும் இவரிடம் இருக்கும். தேவையான கலரைக் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். ஜவ்வு மிட்டாய் மற்றும் ஐஸ் சாப்பிட்டு விட்டு எங்கள் நாக்கு அந்தந்த கலரில் ஆகிவிடும். பச்சைக் கலர்தான் கொஞ்சம் கொடுமையாக இருக்கும். அதிலும் பெண்கள் சிவப்பு ரோஸ் நிற ஐஸ் ப்ரூட்களை சாப்பிட்டு விட்டு வரும்போது லிப்ஸ்டிக் போட்டது போல மிகவும் அழகாகி விடுவார்கள்.

          சிறிது நேரத்திற்கு நாக்கு தடித்து வார்த்தைகள் குழறுவது வேடிக்கையாக இருக்கும்.

மூன்று மாதம் அல்லது நான்கு மாதத்திற்கு ஒரு முறை வரும் பம்பாய் மிட்டாய்க்காரருக்கு நல்ல டிமாண்ட் இருக்கும். அவர்  லாவகமாக பேப்பரை மடித்து அதில் மிட்டாயை போட்டு அப்படியே தருவார். மிகவும் சுவையாக இருக்கும். அதன் பெயர் சோன் பப்டி என்று பின்னால் தான் தெரிய வந்தது.

பள்ளியின் அருகில் ஒரு தகரக் கொட்டகையில் பல பண்டங்களை விற்பவர் பெயர் ‘ஏப்.நடராஜன்’, அந்தப் பெயர் எப்படி வந்தது தெரியுமா?

-தொடரும்.   

சேமியா ஐஸுக்குப்  பதிலாக கல்கண்டு  வாங்கின பரதேசி !!!!

வேர்களைத்தேடி பகுதி: 9

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க  இங்கே சொடுக்கவும்.

http://paradesiatnewyork.blogspot.com/2018/03/blog-post_5.html

சுசிலா டீச்சர் சிறு வயதில் 

எல்லோரும் கண்களை மூடியிருக்க, நான் பக்கத்தில் உள்ள பையனின் சிலேட்டில் என் இரு கால்களையும் வைத்து ஒரு குதி குதிக்க, சிலேட் உள்ளே  சுக்கலானது. இப்படி தினமும் ஓரிறு சிலேட்கள் உடைய,ஒரு நாள் கண்களை மூடாமல் என் அம்மா என்னைக் கண்டுபிடித்து என் காதைப் பிடித்து தலையில் கொட்டு வைக்க எனக்கு உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால் வரைக்கும் தீப்பறந்தது. கண்டிக்கவேண்டிய இடங்களில் கண்டித்தும் தண்டிக்க வேண்டிய இடங்களில் தண்டித்தும் என் அம்மா  எனக்கும் சிறந்த ஆசிரியராகவும் இருந்தார்கள் .எந்த இடத்திலும் தன் மகன் என்ற சலுகையை கொடுக்கவும் இல்லை .என் எதிர்பார்ப்புகளை சட்டை செய்யவும் இல்லை .பள்ளியென்றால் தான் ஆசிரியர் மட்டுமே என்பதை நானும் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்தார்கள் .செல்லத்திற்கும் அனுமதியில்லை கள்ளத்திற்கும் ஆதரவில்லை .இப்படித்தான் என் பள்ளிப்படிப்பு   ஆரம்பித்தது.

சுசிலா டீச்சர் வகுப்பில் சேர்வதற்கு எப்போதும் கூட்டம் அள்ளும்.அந்தக்காலத்திலேயே என் அம்மா வகுப்பில் அறுபது பேருக்கும் மேலாக ஒரே கூட்டமாய்  இருந்தாலும் , ஒவ்வொரு பிள்ளையையும் தன் சொந்தப்  பிள்ளை போலவே கவனித்து சொல்லிக்கொடுப்பார்கள்.தினமும் என் அம்மா வகுப்பு பிள்ளைகள் பள்ளி   ஆரம்பிக்கும் முன் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார்கள் .அதன்பின் என் அம்மா கிளம்பும்போது , "டீச்சர் வர்றாங்களாம்" என்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டு முன்னாலும் பின்னாலும் நடக்க தினமும் எங்கம்மா பள்ளி செல்வது ஒரு ஊர்வலம் போலவே நடக்கும் .ஏதோ காரணங்களுக்காக விடுப்பு எடுத்தால் பிள்ளைகள் பள்ளிக்கு செல்லாமல் எங்கள் வீட்டிலேயே   குவிந்து விடுவார்கள் .அதன்பின் அவர்களை பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்குள்  போதும் போதுமென  ஆகிவிடும் .அது தவிர ஒன்றாம் வகுப்பு முடித்து இரண்டாம் வகுப்பு போக விரும்பாமல் அங்கேயே இருக்க அடம்பிடித்து அழுத பிள்ளைகளையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன் . என் அம்மா தன் உயிரைக்கொடுத்து சத்தமாக பாடம் நடத்துவது இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது .இங்கே நியூயார்க்கில் சில காலம் என் தம்பி வீட்டில் இருந்து இப்போது சென்னையில் இருக்கிறார்கள் .மீண்டும் அவர்களை இங்கே வரவழைக்க முயற்சி எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்  

    இரண்டாவது வகுப்பு முத்து டீச்சர் மூன்றாவது வகுப்பு குட்டை ஜேம்ஸ் வாத்தியார், ஐந்தாவது ரஹீம் வாத்தியார், ஆறாவது ஜொஹரா டீச்சர், ஏழாவது புலவர் தேவகுரு வாத்தியார், எட்டாவது என் அப்பா தியாகு வாத்தியார் இப்படி என் எட்டாவது வகுப்பு வரை இந்தப்பள்ளிதான்.

குண்டு, கிட்டிப்புல், டயர் வண்டி, பனம்பழம் வண்டி, தீப்பட்டிப் படம் சேகரித்தல், புளிய விதை சேகரித்தல், பல்லாங்குழி, சொட்டாங்கல், பம்பரம், கரையுமா  கரையாதா, கி கிளித்தாண்டு, நொண்டி, ஒழிந்து விளையாடுதல், பொன்வண்டு, பட்டுப்பூச்சி, கரும்புப் பந்தயம், என நான் விளையாடாத விளையாட்டுக்களே இல்லை. இதுல எல்லா விளையாட்டிலேயும் அடியேன் கில்லாடிதான். நான் ஒண்ணாம் வகுப்புப் படிக்கும்போது என் தம்பி மனோகரும், ஐந்தாம் வகுப்புப் படிக்கும்போது என் தம்பி பாஸ்கரும் பிறந்த பின் என்மேல் உள்ள அழுத்தம் இன்னும் கூடியது. உன்  தம்பிகள் உன்னைப் பார்த்து கெட்டுப் போகக்கூடாதுன்னு சொல்லி  சொல்லி நான் வாங்கிய அடிகள் கணக்கிலில்லாதது.

எட்டாவது படிக்கும்போது என் அப்பாவே ஆசிரியராய் இருந்ததால் இன்னும் அழுத்தம் அதிகம்.

நான் ஆறாவது படிக்கும்போது என் வாசிக்கும் ஆர்வத்தைப் பார்த்து, என் அப்பா என்னை நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று என் வயதுக்கு மெம்பர் ஆக முடியாதலால் அவர் ஆகி இரண்டு கார்டுகளைப் பெற்று எனக்குக் கொடுத்தார் அப்போது நூலகராக இருந்த மணி புன்னகையுடன் என்னை வரவேற்று புத்தகங்களை அறிமுகம் செய்தார். வாண்டு மாமாவில் துவங்கி, அம்புலி மாமாவில் வளர்ந்து பின்னர் தமிழ்வாணன், சுஜாதா என்று பரிணாம வளர்ச்சியடைந்தது என் வாசிப்புப்பழக்கம். அதன்பின் கி.ராஜநாராயணன், தி.ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன், லா.சாராமாமிர்தம், சா.கந்தசாமி, சுந்தரராமசாமி, அசோகமித்திரன், சாரு நிவேதிதா, ஜெயமோகன் என்று என் வாசிப்புத்தளம் விரிவடைந்ததற்கும் இங்குதான் விதை விழுந்தது. அங்கு கோகுலம் மற்றும் அம்புலிமாமா படிப்பதற்காக மணிக்கணக்காக காத்துக்கிடந்ததும் ஞாபகம் இருக்கிறது. என்னைப்போல் பலரும் அதற்கு காத்திருந்ததால் நூலகரிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் உட்காருவோம். அதன்பின்பு எங்கப்பாவிடம் அப்போது படித்த முத்து ரெங்கன் அறிமுகமானார். அவர் முத்து ரெங்கன் பேங்கர்ஸ் அடகுக்கடை ஓனரின் மகன். “கோகுலம் நாங்கள் வாங்குகிறோம். நான் படித்தவுடன் நீவாங்கிப் படிக்கலாம்”, என்று சொன்னதால், கோகுலம் வெளியாகும் அன்றே முத்துரெங்கன் வீட்டுக்குப்போய் விடுவேன். பல சமயங்களில் தான் படிக்காவிட்டாலும் “பரவாயில்லை சேகர் நீ படித்துவிட்டுக்கொடு” என்று கொடுத்ததை மறக்கவே முடியாது. தன் முயற்சியில் சற்றும் மனதளராத விக்ரமாதித்தன் வேதாளம் கதைகள், நீதிக்கதைகள், அரச கதைகள் என்று அம்புலிமாமாவின் அழகிய கலர்ப் படங்களுடன் இருக்கும் கதைகள், கோகுலத்தில் பலே பாலுவின் சேட்டைகள் நிரம்பிய படக்கதைகள் மிகவும் பிடிக்கும். குறிப்பாக பங்களாதேஷ் உருவான சமயத்தில் வந்த கதைகள் திரில்லர் ரகம். அதன் பின் எங்கெங்கு தேடியும் பலேபாலு கதைகள் கிடைக்கவேயில்லை. ஆங்கிலத்தில் டின்டினுக்கு இணையானவை வாண்டுமாமா எழுதிய பலே பாலு கதைகள் என்று சொல்லுவேன்.

பின்னர் கல்கண்டு அறிமுகமாகியது. அதில் வரும் ஏராளமான துணுக்குகள் மற்றும் சங்கர்லால் கதைகளுக்காக அதனை வாங்கினேன்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில்தான் முத்து காமிக்ஸ் எனக்கு அறிமுகமாகியது. இரும்புக்கை மாயாவி, ஜானி நீரோ ஸ்டெல்லா, லாரன்ஸ் & டேவிட், ரிப் கிர்பி, வேதாளர். மாடஸ்டி பிளைசி என்று பல ஆதர்ஷ  நாயக நாயகியர் அழுத்தமாக தடம் பதித்தனர். 

தேன்மிட்டாய்

இந்து நடுநிலைப்பள்ளியில் படிக்கும் வரை நடுவில் இடைவேளை வரும்போது என் அப்பா வகுப்புக்கு வெளியே வந்து நின்றால், ஒரு இரும்பு ஐந்து பைசாவை வைப்பார். அதை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்து ஒரு சேமியா ஐஸ் அல்லது ஜவ்வு மிட்டாய் (ஒன்று ஒரு காசுதான்) ஒன்று, தேன்மிட்டாய் 2 என்று வாங்கிச் சாப்பிட்டு முழுவதையும் செலவழித்துவிட்டுத்தான் உள்ளே வருவேன். கோட்டையன் கோவிலில் போய் தண்ணீர் குடிப்போம். அது இப்போது தூர்ந்து கிடக்கிறது.

இதற்கிடையே நான் ஆறாவது வந்தபோது என் தினசரி பாக்கெட் மணி இரும்பு 5 பைசாவிலிருந்து  இரும்பு 10 பைசாவாக உயர்ந்தது. எனவே சேமியா ஐஸ் அல்லது ஜவ்வுமிட்டாய்கள் என்பது போய், இரண்டும் வாங்கிச் சாப்பிட முடிந்தது. இப்போது கல்கண்டு வேற வாங்க விரும்பியதால் சேமிக்க ஆரம்பித்தேன். அது எவ்வளவு கடினம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. சேமியா ஐஸ்சை தியாகம் செய்து கல்கண்டு வாங்குவேன். 35 காசுகள் தான் கல்கண்டின் விலை அப்போது. அப்புறம் நான் எட்டாவது படிக்கும்போது விலை  65 காசுகள் ஆகியதால் எங்கப்பாவிடம் தயங்கி தயங்கி ஒரு நாள் கேட்டேன் தினமும் சேமிப்பது சிரமம் என்பதால் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் தினமும் கொடுக்கும் காசுகளை மொத்தமாக ஒரே நாளில் கொடுத்துவிடுங்கள் என்றேன். எங்கப்பாவும் சம்மதம் தெரிவித்ததோடு 50 பைசாவுக்குப் பதிலாக 1 ரூபாயாக கொடுத்தார். அப்போதிருந்த என் சந்தோஷத்திற்கு அளவே இல்லை.

தொடர்ந்து கல்கண்டு வாங்கி, அதில் வரும் தொடர் கதைகளை பிரித்தெடுத்து ஒன்று சேர்த்து தைத்து வைப்பேன். இந்தக் கதைகளை பத்திரப்படுத்து வதற்காக பைண்டிங் செய்து பழகினேன்.

மாதமொரு முறை வரும் முத்து காமிக்ஸ் வாங்குவதற்கும் அதிலிருந்தே சேமிப்பேன். மெயின் ரோட்டில் இருக்கும் மாணிக்கம்பிள்ளை புக் ஸ்டாலில் முதலிலேயே சொல்லி வைத்தாலும் சிலசமயம் யாராவது என்னை முந்தி விடுவார்கள். பிறகு அவரிடம் சண்டைபோடுவேன். பலசமயங்களில் கடைவாசலில் முன்னமே உட்கார்ந்து, பார்சல் வந்தவுடன் சுடச்சுட முதல் காப்பியை வாங்கிக் கொண்டு ஓடுவேன். அப்போதுதான் புத்தகங்களை சேர்ப்பதற்கும் புதிய முத்து காமிக்ஸ் புத்தகங்களை வாங்குவதற்கும் ஒரு ஐடியா தோன்றியது.

- தொடரும்.

பரதேசியின் சொந்த ஊர் எது?

"ஹல்லோ எலேய் பரதேசி என்னலே என்ன செய்ற?"

(வந்துட்டான்யா வந்துட்டான்யா நாரத மகேந்திரன்)

"நல்லாருக்கியா மகேந்திரா ஊரும் உறவுகளும் சுகமா?"

"அட அதவிடுறா ஏதோ வேரைத் தேடின்னு ஒரு பதிவு எழுதிட்டு இருக்கியாமே?"

"ஆமாடா ஏன்டா நீ படிக்கிறதில்லையா?"

"நான் வயக்காட்டு வெள்ளாமையல பிஸியா இருந்தேன்.  பயக சொன்னாய்ங்க. அது சரிடா உன் சொந்த ஊர் எது?"

"என்னடா இப்படிக் கேட்டுட்ட, தேவதானப்பட்டிதான் என் சொந்த ஊரு, உனக்கும் அதான்"

"இல்லடா பிறந்த ஊரைத்தான சொந்த ஊர்னு சொல்வாய்ங்க”.

“அப்படிப்பார்த்தா என் பிறந்த ஊரு திண்டுக்கல்லு, வளர்ந்த ஊருதான் தேவதானப்பட்டி".

"அப்ப உனக்கு சொந்த ஊர்னா திண்டுக்கல்லுன்னுதான சொல்லனும்"

"இருந்தாலும் வளர்ந்த ஊரை விட்டுற முடியுமா? இப்படி வேணா வெச்சுக்கலாம் பிறந்த சொந்த ஊரு திண்டுக்கல், வளர்ந்த சொந்த ஊரு தேவதானப்பட்டி".

"அப்ப திண்டுக்கல்லுல இருந்ததை விட தேவதானப்பட்டில இருந்ததுதான அதிகம் இல்லையா? எவ்வளவு வருஷம் இருந்த?"

"ஆமாடா பத்தாப்பு படிக்கறவரை அங்க தான் இருந்தேன். பதினஞ்சு  வருஷம் இருந்தேன்னு வச்சுக்கலாம்".

"அது சரி திண்டுக்கல்லு அப்ப யாரு ஊரு?"

"அடேய் அது எங்கம்மா ஊருடா"

"அப்ப உங்கப்பா பிறந்த ஊர்?"

"அது மதுரை”

 “அப்ப நீ சொந்த ஊரு மதுரைன்னுதான சொல்லணும்? "

"அப்படியும் வச்சுக்கலாம்டா, அதோட மதுரையில அமெரிக்கன் கல்லூரி 3 வருஷம் சமூகப்பணிக்கல்லூரி 2 வருஷம் இப்படி கிட்டத்தட்ட அஞ்சாறு வருஷம் மதுரையில்தான் இருந்தேன். களிமண்ணா வந்த என்னை கடைந்தெடுத்து உருவாக்கியது அமெரிக்கன் கல்லூரிதான்.அதனால் தான் இந்தியா வந்தா மதுரைக்கு வராம திரும்பினதில்லை . அதனாலதான் இப்பவும் மதுரைக்காரன்னு பெருமையா சொல்றேன். அதோட அப்ப திண்டுக்கல்லும் சரி, தேவதானப் பட்டியும் சரி எல்லாமே மதுரை மாவட்டமாத்தேன் இருந்துச்சு"

Add caption

"அப்ப சென்னை?"

"சென்னையை மறக்க முடியுமா? வேலைக்காக 1988ல் இங்கு வந்து வந்ததிலிருந்து  சிறந்த அனுபவம் கொடுத்தது சென்னைதான், சொந்தக் கம்பெனி வக்கிற அளவுக்கு வளந்தது, வளர்த்தது சென்னைதான. அதோட புகுந்த ஊரும்  சரி புகுந்த வீடும் அமைஞ்சது சென்னைதான்"

"புகுந்த வீடா என்னடா சொல்றா"

"இல்லடா கல்யாணம் செஞ்சதும் சென்னைதான, அதைச் சொன்னேன்”.

“ஓ நீ அங்க வர்றியா/ ஆமா நீ சென்னையில எத்தனை நாள்றா இருந்த"

"டேய் 1988-லிருந்து  2000 வரைக்கும் சென்னைதான, கணக்கு பண்ணா ஒரு 11-12 வருஷம் சென்னையிலதான இருந்தேன்".

"அப்ப சென்னையைக் கூட உன்னோட சொந்த ஊர்னு சொல்லலாம்னு  சொல்லு"

"சொல்லலாமே தப்பேயில்ல, டேய் டேய் மகேந்திரா என்னடா குழப்புற?"

"அப்ப திண்டுக்கல்லுல ஆரம்பிச்சு அப்புறம் தேவதானப்பட்டி, பின்ன மதுரை அதன்பின் சென்னை அப்புறம்?"

"அப்புறம் நியூயார்க் வந்தேன்".

"ஏண்டா சென்னையை விட்டுப்போன? சென்னை பிடிக்கலயா?

"சேச்சே அப்படிச் சொல்ல முடியாது. எந்த ஊரையும் பிடிக்காம விட்டுட்டு வரல உயர் படிப்புக்கும் வேலை வாய்ப்பையும் தேடித்தேன் ஒவ்வொரு இடமா போனேன்".

"ஆமா நியூயார்க் எப்படா போன?"

"2000-த்தில இங்க வந்தேன்"

"2000-யிரமா அப்ப நீ போய் 18 வருஷம் ஆயிருச்சா?"

"ஆமாடா நாள்தான் ஓடு ஓடுன்னு ஓடுதே"

"அப்ப நீ திண்டுக்கல், தேவதானப்பட்டி,மதுரையில இருந்ததைவிட நியூயார்க்கில இருந்ததுதான் அதிகம்னு தெரியுது".

"அட ஆமா மகேந்திரா, இந்தக்கணக்கை இதுவரை நான் போட்டுப்பாக்கல"

“அதுசரி அப்ப நியூயார்க்தான் உனக்கு சொந்த ஊர் ஆயிப் போச்சுன்னு சொல்லு"

"மகேந்திரா எத்தனை வருஷம் இங்க இருந்தாலும் நான் இந்தியன்கிறதும் தமிழன்கிறதும் மாறாது. நான் தமிழன்தான், நான் மதுரைக்காரன்தான் என் சொந்த ஊர் தேவதானப்பட்டிதான். இதை எப்பவும் மாத்தமுடியாதுடா, மறக்கவும் முடியாது, மறக்கவும் கூடாது”.

“நல்லாச் சொன்னடா, ஆமா உனக்கு நியூயார்க் பிடிச்சிருக்கா?”

"பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்ல முடியாது, பிடிக்கலன்னும் சொல்லமுடியாது"

"என்னடா புதிர் போடுற"

"என்ன இருந்தாலும் எத்தனை வருஷம் இருந்தாலும், நியூயார்க்கும் அமெரிக்காவும் எனக்கு வெளிநாடு தானடா. சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்மூரைப்போல வருமா?"

சரிதான் போ, அப்ப திரும்ப வந்துற வேண்டியது தானே".

"அது முடியாதுன்னு தான் நெனைக்கிறேன்"

"ஏண்டா?"

"இது ஒரு புலிவாலைப்பிடிச்ச கதைரா. பிடிச்சுட்டு இருக்கிறதும் கஷ்டம், புடியை  விடுறதும் கஷ்டம். பிள்ளைகள் இங்க வளர்ந்ததனால அவளுக வரமாட்டேங்கறாங்க. அவங்க பக்கத்தில நாங்க இருக்கறதுதானே நல்லது",

“சரிதாண்டா ஆனா சும்மா சொல்லக்கூடாது. உன் கதை அபாரம்டா, திண்டுக்கல், தேவதானப்பட்டி, மதுரை, சிவகாசி, கிருஷ்ணகிரி, சென்னை இப்ப நியூயார்க். அதுலயும் ஊர் ஊராச் சுத்துற. உனக்கு பரதேசிங்கிற பேரு ரொம்ப பொருத்தம்டா. ஆமா யார்றா இந்தப் பேரை உனக்கு வெச்சது?”

“வேற யாரு நாந்தேன்?”

“அடுத்து எங்கடா போற?”

“சொல்றேன்”.

மார்ச் 24, 25 - டொரன்டோ, கனடா - கிறிஸ்தவ இசை  மாலை

ஏப்ரல் 15 : சித்திரை விழா, நியூயார்க் தமிழ்ச்சங்கம்

ஏப்ரல் 21: தமிழ் ஜெப்பர்டி - நியூயார்க் தமிழ் அக்காதெமி

ஏப்ரல் 24-27 - தாய்லாந்து

ஏப்ரல் 28-29 : சென்னை

ஏப்ரல் 30 மே 1,2 : திருவனந்தபுரம்  

மே 3-4 : சென்னை

மே 4 : மதுரை

மே 5 : ராமநாதபுரம்

மே 6: மதுரை

மே 7-8 : சென்னை

மே 9 : நியூயார்க்

மே 26-27 : நியூஜெர்சி தமிழ்நாடு பெளன்டேஷன்

ஜூன்  30 - ஜூலை 4 Fetna  டல்லாஸ், டெக்சஸ் 

“டேய் சேகரு நீ பரதேசியே தாண்டா”

 முற்றும்

முக்கிய அறிவிப்பு 

டொரோண்டோவில்  நடக்கும் ஒரு ஆலய நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெறுவதற்காக மார்ச் 24 மற்றும் 25 தேதிகளில் கனடா வருகிறேன் .சந்திக்க விரும்பும் நண்பர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும் ( 1212-363-0524 , alfred_rajsek@yahoo.com)

சொந்த அம்மாவே டீச்சர் என்றால் என்ன செய்வது ?

வேர்களைத்தேடி பகுதி: 8

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க  இங்கே சொடுக்கவும்.

https://paradesiatnewyork.blogspot.com/2018/02/blog-post_26.html

மிகவும் சிரமப்பட்டு எழுந்த என் ஆசிரியர், பழைய நினைவுகளில் மூழ்கித் தவித்து அப்படியே கண்ணீர் சிந்தினார். என் அப்பா உட்பட அவருடன் வேலை பார்த்த பலரும் இறந்துவிட்ட நிலையில் என்னைச் சந்தித்தது அவருடைய உணர்ச்சிகளை எழுப்பியிருக்க வேண்டும்.

பின்னர் என்னுடைய, அவர் சார்ந்த நினைவுகளை அவரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். ஆர்வமாகக் கேட்டுக்கொண்டு தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதிய மானங்காத்த மன்னர்கள் புத்தகத்தைப் பற்றி நான் சொன்ன போது, அதன்பின் தான் எழுதிய பல புத்தகங்களைப் பற்றிச் சொன்னார். சிலவற்றை எனக்குக் கொடுத்தார். அதற்காக என் சிறு காணிக்கையை அவருக்குச் செலுத்திவிட்டு வெளியே வந்தேன். உடல் தளர்ந்துவிட்டாலும், இன்னும் எழுத வேண்டும் என்ற தமிழின்  கம்பீரத்தை தளரவிடாமல் தன்னகத்தே வைத்திருக்கும் என் தமிழாசிரியர் இன்னும் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து தமிழ்ச் சேவை செய்ய இறைவனை இறைஞ்சுகிறேன்.

வெளியே வந்தேன். முற்றிலும் மாறிப்போன தெரு வழியே மீண்டும் நடந்து வெளியே வந்து, நான் படித்த நடுநிலைப்பள்ளி இப்போது எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டுக் கொண்டு காரில் மீண்டும் ஏறி பஸ் ஸ்டாண்டு அருகில் வந்தோம். அதன் பின்புறம்தான், இந்து நடுநிலைப்பள்ளி  இடம் பெயர்ந்திருக்கிறது. உள்ளே மாணவர்களின் இரைச்சல் கேட்க, 1970-களில் நானும் அவர்களில் ஒருவனாக இருந்தது ஞாபகம் வந்தது.

அப்படியே ஒரு ஓரம் உட்கார்ந்து நினைவலைகளில் நீந்தத் தொடங்கினேன்.

My Father and Mother

       சொந்த அம்மாவே டீச்சர்  என்றால் என்ன செய்வது ? ஆம் என் முதல் வகுப்பு ஆசிரியை (1-C) என் அம்மா சுசிலா நேசமணிதான். எனக்கு ஐந்து வயதானவுடன் என் அம்மா, தலைமையாசிரியர் ராமுபிள்ளையிடம் அழைத்துச் செல்ல அவர் என் காதைத் தொடச் சொன்னார். எங்கம்மாவை நான் பார்க்க, அவர்கள் என்னைப் பார்த்து ‘தொடு’ என்றவுடன் சட்டென காதைத் தொட்டேன். சிரித்து விட்ட ராமு பிள்ளை, “அப்படித் தொடக் கூடாது, கைகளை தலைப்பக்கம் கொண்டு சென்று காதைத் தொடு”, என்றார். சுலபமாக நேரடியாக காதைத் தொடுவதை விட்டுவிட்டு ஏன் இப்படி சுற்றித் தொட வேண்டும் என்ற விஷயம் அப்போது எனக்குப் புரியவேயில்லை. 

அந்தச் சமயத்தில் கிராமத்தில் சரியான பிறந்த தேதி குறித்து வைக்குமளவுக்கு படிக்காதவர்கள் இருந்ததால், ஐந்து வயதுக்கான வளர்ச்சியை குறிக்க இப்படி ஆசிரியர்கள் செய்வதுண்டு. வலது கையை தலைமேல் சுற்றி இடது காதைத் தொட்டால் பிள்ளைக்கு ஒன்றாம் வகுப்பில் சேர வயது வந்துவிட்டது என்ற முடிவு செய்து ஜூன் முதல் வாரம் அல்லது விஜயதசமியன்று சேர்த்துவிடுவார்கள். பெரும்பாலானவர்களை விஜயதசமி அன்று கொண்டுவர, பள்ளியின் மேனேஜர் பரமசிவம் அய்யர் பள்ளியின் உள்ளே மாபெரும் கற்சிலையான சிவபார்வதி முன் தரையில் உட்கார்ந்து நெல் மணிகளைப் பரப்பி பெயர் எழுதி நாவிலும் பெயரை எழுதுவார். பிறகு வகுப்பில் உள்ள எல்லோருக்கும் மிட்டாய்கள் கொடுப்பார்கள். அப்படி கொடுக்கும் மிட்டாய்களை என் அம்மா ஒரு காகிதத்தில் மடித்து  வைத்து வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து எனக்கும் என் தம்பிக்கும் கொடுப்பார்கள் . அவர்கள் எதையுமே சாப்பிட ஆசைப்பட்டது போல் எனக்கு அன்றும் சரி இன்றும் சரி தெரிந்ததேயில்லை .எல்லாமே எங்களுக்குத்தான் தந்து விடுவார்கள் .பெரும்பாலும் ஆரஞ்சு மிட்டாய்கள்தான் இருக்கும் .ஆரஞ்சுப்பழ சுளை போல் கொஞ்சம் பெரிதாக இருக்கும் .வாயில் வைத்திருந்தால் நீண்ட நேரம் இருக்கும்.ஆனால் எனக்குத்தான் அப்பவும் இப்பவும் சரி பொறுமை கிடையாதென்பதால் உடனே கடித்துச்   சாப்பிட்டுவிடுவேன். அப்பறம் எனக்கே அதே போல் அட்மிஷன் நாளும் வந்தது

சரி இப்போது என் காதுக்கு வருவோம். எவ்வளவு முயன்றும் என்னால் என் காதைத் தொட முடியவில்லை. ஆனால் என் அம்மா என் பிறந்த தேதியைச் சொல்லவும் ராமு வாத்தியார் “சும்மாதான் காதைத் தொடச் சொன்னேன்,சேகருக்கு ஐந்து வயதாகி விட்டது, சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்”, என்று சொல்லி விட்டு என் முதுகில் தட்டி” சேகர் நல்லாப் படிச்சு உங்கம்மா அப்பா பெயரை நன்கு  காப்பாற்ற வேண்டும்”, என்று சொன்னார். நானும் மையமாகத் தலையாட்டிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

எங்கம்மா இப்போது என் காதைப் பிடித்து தன் வகுப்புக்கு இழுத்துச் சென்றார். ஏனென்றால் அவர் ஏற்கனவே காதை எப்படிப் பிடிக்க வேண்டும் என்று சொல்லியும் நக்கலாக நான் நேராக பிடித்ததால் என நினைக்கிறேன்.

எங்கம்மாவின் வகுப்புக்கு வந்ததும் வழக்கம் போல் அவர்களுடைய மேஜையின் மேல் ஏறி உட்கார்ந்தேன். ஏனென்றால் 1-ஆம் வகுப்பில் அப்பொழுதுதான் நான் சேர்ந்தாலும் மூன்று வயதிலிருந்தே நான் எங்கம்மாவுடன் பள்ளிக்கு வர ஆரம்பித்துவிட்டேன். அப்போதெல்லாம் எங்கள் ஊர் முழுவதுமாக கின்டர் கார்டன் என்பெதெல்லாம் கிடையவும் கிடையாது, யாருக்கும் அதைப்பற்றித் தெரியவும் தெரியாது. டீச்சரின் மகன் என்ற பெருமையிலும் உரிமையிலும் எப்போதும் மேஜை மேல்தான் உட்காருவேன், தூங்குவேன். அதனால் ஒன்றாம் வகுப்புப் பாடம் முழுவதும் எனக்கு ஏற்கனவே அத்துப்படி.

ஆனால் இந்த முறை எங்கம்மா வழக்கத்திற்கு மாறாக, நான் கீழேதான் உட்கார வேண்டும் என்று சொன்னது எனக்குக் கொஞ்சம் கூட புரியவேயில்லை. மிகுந்த மிரட்டலுக்கும், உருட்டலுக்கும், கிள்ளளுக்கும், கொட்டுக்கும் பணிந்து கீழே போய் உட்கார்ந்தேன். தன் சொந்த அம்மாவே டீச்சராக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் மகனுக்கு எவ்வளவு கஷ்டம் பாருங்கள். அதைவிட அம்மாவுக்கு எவ்வளவு கஷ்டம் அது என்பதை இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால்தான் தெரிகிறது.

இது சில நாட்கள் தினமும் தொடர்ந்தது. தினமும் மேஜைமேல் உட்கார அடம் பிடிப்பேன். பிறகு சிரமப்பட்டு இறக்கி விடுவார்கள். ஆனால் ஒருமுறை கூட போனால் போகிறது என்று என்னை மேஜைமேல் உட்கார அனுமதிக்கவேயில்லை. சில நாட்களில் எனக்குப் புரிந்துவிட்டது பழகியும்விட்டது.

ஆனால் கீழே இருக்கும்போது என் சில்மிஷத்தை ஆரம்பித்தேன்.

ஒருநாள் எல்லோரும் கூடி இரண்டாவது பெல் அடித்தவுடன் அனைவரும் எழுந்து நிற்க, என் அம்மா பிரார்த்தனைப் பாடலைப் பாடினார்கள்.

தேவே உன்னைப் போற்றிடுவேன்

தினமும் என்னைக் காத்திடுவாய்

நாவால் உன்னை நான் பாட

நல்ல தமிழைத் தந்திடுவாய்.

எல்லோரும் கண்களை மூடி பாடிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் நான் செய்ததை நினைத்தால் இன்னும் எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது.

-தொடரும்.   

முக்கிய அறிவிப்பு 

டொரோண்டோவில்  நடக்கும் ஒரு ஆலய நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெறுவதற்காக மார்ச் 24 மற்றும் 25 தேதிகளில் கனடா வருகிறேன் .சந்திக்க விரும்பும் நண்பர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும் ( 1212-363-0524 , alfred_rajsek@yahoo.com)

ரஜினிகாந்தின் துள்ளல் பாடல் !

எழுபதுகளில் இளையராஜா பாடல் எண்: 38

ஆகாயம் மேலே பாதாளம் கீழே

இதற்கு முந்திய பகுதியைப்படிக்க  இங்கே சொடுக்கவும்.

http://paradesiatnewyork.blogspot.com/2018/01/blog-post_11.html#comment-form

'         'நான் வாழவைப்பேன்' என்ற திரைப்படத்திற்காக இளையராஜா இசையமைத்து ஹிட்டான ஒரு பாடல் இது. 1979ல் இந்தப்படம் வெளியானது. பாடலைக் கேளுங்கள் மற்றவற்றை பிறகு பேசுவோம்.

நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசன் கதா நாயகனாக நடித்த இந்தப் படத்தை நான் பார்த்த ஞாபகம் இருக்கிறது. படத்தின் நடுவில் ரஜினிகாந்த் வருவார். இந்தப் பாடல் மூலம் அவரது கதா பாத்திரம் அறிமுகப்படுத்தப்படும். புயல் மாதிரி ரஜினி வரும்போதே இவன் பெரிய ஆளாக வருவான் என்று தோன்றியதும் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. துள்ளலும் துடிப்புமாக ரஜினி வரும்போது மக்களின் கவனம் முழுவதுமாக ரஜினியிடம் சென்றதும் இயல்பாக நடந்தது.

பாடல் ஒருவகை 'கிளப் பாடல்' எனலாம். இப்போது குத்துப்பாடல் ஒன்று அவசியம் எல்லாப் படத்திலும் இருப்பது போல அப்போது கிளப் பாடல் (CLUB DANCE SONG) இருக்கும். கிளப் டான்ஸ் பாடல்களுக்கெனவே ஆட்டக்கார நடிகைகள் இருந்தனர். இப்போது கதாநாயகிகளே  அந்த வேலையைச் செய்துவிடுவதால் ஆட்ட நடிகைகளுக்கான தேவைகள் இல்லாமல்  போனது.

ஒயின் ஷாப் பார் போன்ற ஒரு இடத்தில் இந்தப் பாடல் ஒரு ஆட்டமும் கூத்துமாக இருக்கும். அதற்கென இசையமைக்கப்பட்டிருக்கும் பாடல்களில் கிடார், டிரம்ஸ், டிரம்பெட் போன்ற இசைக்கருவிகள் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். அதே மாதிரியான இந்த துள்ளலான கிளப் பாடலுக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் இளையராஜா  பயன்படுத்திருப்பார்.  

பாடலின் வரிகள்:

ஆகாயம் மேலே பாதாளம் கீழே

ஆனந்த உலகம் நடுவினிலே

ஆகா நான் தான் மைக்கேல்

அடி நீதான் மை கேர்ள்

நில்லாமல் சுழலும் பூமி இது

எல்லாரும் நடிக்கும் மேடை இது

நில்லாமல் சுழலும் பூமி இது

எல்லாரும் நடிக்கும் மேடை இது

போட்டேன் நானும் வேஷங்களை

படித்தேன் வாழ்க்கைப் பாடங்களை

நடிப்பேன் உந்தன் மன்றத்திலே

இடம் பிடிப்பேன் உந்தன் நெஞ்சத்திலே

நாடகமா இன்னும் சாகசமா

இந்த ஊடல்கள் எனக்கு ஆகாதம்மா!

பொன்னாக மின்னும் நான் தொட்டது

உன் மீது எந்தன் கை பட்டது

இனிமேல் உன்னை யார் விட்டது

இளமை சுகங்கள் வேர்விட்டது

பெண்ணே எந்தன் எண்ணப்படி - அடி

கண்ணே என்னைக் கட்டிப்பிடி

பூங்கொடியே சிறுமாங்கனியே

உன் கண்களில் ஆயிரம் காதல் கதை

எல்லாமே புதுமை என் பாணியில்

சொல்லாமல் புரியும் என் பார்வையில்

திறமை இருந்தால் மாலையிடு

இல்லை என்றால் ஆளை விடு

ராணி என்றும் என்னோடுதான் இந்த

ராஜா உந்தன் பின்னோடுதான்

காவலில்லை ஒரு கேள்வியில்லை

இது ராத்திரி நேர ராஜாங்கமே

பாடலை எழுதியவர் கவிஞர் வாலி. இந்த மாதிரி பாடல்கள் எழுதுவது தமக்கு கை  வந்த கலை என்பதை நிரூபித்து இருக்கிறார்  ஆனால் குடிக்கும்போது தத்துவங்கள் வெளிப்படுமென்பதை பாடலில் அமைத்திருக்கிறார். முதலாவது சரணத்தில் “நில்லாமல் சுழலும் பூமி இது, எல்லோரும் நடிக்கும் மேடையிது, போட்டேன் நானும் வேஷங்களை, படித்தேன் வாழ்க்கைப் பாடங்களை” என்பவை அருமையான வரிகள். அதோடு 2-ஆவது சரணத்தில், “எல்லாமே புதுமை என் பாணியில் சொல்லாமல் புரியும் என் பார்வையில்”, என்பது ரஜினியைப் பற்றிய வாலியின் புரிதல் போலவே ஒலிக்கிறது.

பாடலின் குரல்:

பாடலின் குரல் ஜேசுதாஸ் அவர்கள். இந்த மாதிரிப் பாடல்களுக்கு ஜேசுதாசின் குரல் பொருந்தும் என நிரூபித்தவர் இளையராஜா. சிவாஜியின் குரலிலிருந்து ரஜினிக்கு கொஞ்சம் வித்தியாசம் கொடுக்க வேண்டும் என நினைத்தும் இந்தப் பாடலைக் கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் ஜேசுதாஸ் இந்தப் பாடலை நன்றாகவே பாடியிருக்கிறார். அதோடு அவரின் குரலில் இயற்கையாக அமைந்திருக்கும் சோகம் இந்த மாதிரி தத்துவம் கலந்த பாடல்களுக்கு பொருத்தமாகவே இருக்கிறது.    

ஏனோ தெரிவியவில்லை குடிப்பதுபோல் , அல்லது குடித்துவிட்டுப் பாடுவது போல் அமைந்த பல பாடல்கள் சூப்பர் ஹிட்டாக அமைந்து விடுவது மக்களின் பொதுவான மனநிலையை குறிக்கவில்லை என்றே நம்புகிறேன். உதாரணத்திற்கு கீழே சில பாடல்களைக் கொடுக்கிறேன்.

1.   சொர்க்கம் மதுவிலே

2.   தண்ணித்  தொட்டி தேடிவந்த கன்னுக்குட்டி நான்

3.   வா மச்சான் வா வண்ணாரப் பேட்டை

4.    ஒய்  திஸ் கொலவெறி

இப்படி குடியை கொண்டாட்டமாக நினைத்து அதில் அழிந்து போய் வாழ்க்கையே திண்டாட்டமாக அமைந்த பல கதைகளை நேரில் பார்த்த அனுபவம் எனக்குண்டு. இப்படி பார்ட்டி கெட்டுகெதர் திருவிழா என்றால் குடிப்பது என்பது வழக்கமாகிவிட்டது. உண்மையான மகிழ்ச்சி இதுவல்ல என்பதை மக்கள் எப்போது தான் உணர்வார்களோ.

தொடரும்